Esta quere ser unha proposta que sirva como base dunha posta en común asamblearia. Imprime o texto, distribúeo no teu grupo e xuntádevos para falar e sacar conclusións.
---
( prégase transcrición ás distintas normativas e outros idiomas para a súa difusión inmediata e masiva)
---

A TODAS AS INICIATIVAS INDIVIDUAIS E COLECTIVOS SOCIAIS DA GALIZA E DO EXTERIOR:

A marea negra do Prestige fixo emerxer un movemento cívico que se organizou para loitar corpo a corpo contra o verquido e para quebrar o siléncio mediático imposto polo desgoberno. Cando berrabamos Nunca Máis! esixiamos a demisión dos políticos incompetentes, a dotación de medidas preventivas e meios para evitar que outra catástrofe coma esta voltara suceder. Esas continúan a ser hoxe as nosas demandas.

Manifestamos a necesidade da pervivéncia de Nunca Máis dende a reflexión sobre o significado e o papel dos movementos sociais que interactúan xenerando unha corrente transformadora de alcance planetario. É preciso continuar traballando na xeneración dun novo discurso cultural como estratéxia de vertebración social e promovendo a educación en valores para abordar os problemas sociais camiñando cara esos outros mundos posíbeis. E para esto é preciso consolidar a capacidade chave de Nunca Máis para amplificar a toda a sociedade os problemas ambientais traspasando as fronteiras locais, sociais e culturais.

Agora o lume arrasa os montes da Galiza deixando unha pegada negra tras de sí igual que a do chapapote na costa. A ausencia de políticas de prevención é a mesma igual que a manipulación da información: minten agora contabilizando as hectáreas queimadas igual que mentían entón sobre as toneladas de fueloil. O desgoberno é o mesmo: a falta de meios para combatir o lume é a mesma que houbo para combatir o chapapote e outra vez de nós depende combatir o problema, a falta de auga utilizamos purín, a falta de meios apagamos os lumes con cadeas humanas feitas de veciños e visitantes. A indignación que se manifesta é a mesma... pero a Plataforma esta vez garda siléncio. Por qué?

As organizacións políticas e sindicais nas que se xestou a Plataforma Cidadá NM foron quen de convertila nun interlocutor efectivo ante os meios de comunicación de masas e ante as institucións da democracia representativa, levando a iniciativa das principais movilizacións durante os primeiros meses da crise. Pero a excesiva dependéncia dos intereses eleitorais e das dinámicas internas destas organizacións restoulle á Plataforma o apoio de amplos sectores da sociedade civil de tal xeito que acabou sendo virtualmente desactivada como factor de movilización social.

A catástrofe do Prestige e a dos incendios forestais son síntomas distintos dun mesmo problema: a extensión a escala planetaria dunha cultura económica disposta a xustificar a degradación do biosistema a cambio dun suposto benestar colectivo que só existe como ilusión xenerada polos medios de comunicación de masas. Maniféstanse outros síntomas que deberán ser visibilizados se queremos estabelecer de xeito colectivo a diagnose que nos permita enfrentar ese problema coas nosas próprias solucións: ninguén coñece o noso mar e a nosa terra como a coñecemos nós.

Nunca Máis demostrou ser capaz de facer eso e moito máis. A Plataforma Cidadá NM convertiuse na parte visibel dese iceberg que representa a todo este movemento social pero é absurdo tratar de modificar dende o vértice unha deriva que só se guía pola forza das correntes mariñas, internacionais, transformadoras. As dinámicas dos movementos sociais de todo o planeta tenden a ser horizontais e de carácter participativo, e Nunca Máis non é nengunha excepción. A Plataforma só poderá continuar funcionando como o noso interfaz se é capaz de integrar as nosas dinámicas organizativas e decisionais na súa estructura de comunicación.

Compre pois materializar ese proceso de transformación da Plataforma Cidadá NM para dotarnos dunha ferramenta que nos permita canalizar a resposta popular cando se manifeste, e non deixar en mans da meteoroloxía a solución dos problemas que causan e ocultan os nosos políticos. Se non o facemos, estaremos deixando consciente e voluntariamente que esmoreza este movemento social en mans de estructuras xerárquicas das que, como estamos a ver, non pode seguir dependendo a representación nin a xestión en exclusiva das dinámicas de Nunca Máis.


1) Imprime este texto
2) Distribúeo no teu grupo de afinidade e xuntádevos para facer unha
posta en común (asamblea, encontro, reunión...)
3) Escrebede as nosas conclusións e propostas e publicádeas no CMI Galiza
( http://galiza.indymedia.org) e tamén nos sitios onde vexades que poida aportar algo (Burla Negra, foros, outros meios...)
4) Acheguemos estas propostas á Plataforma para que sexan discutidas no seu próximo plenario de setembro, tal como está previsto.

De nós dependerá o que entón suceda, por que Nunca Máis somos tod@s.

4 de agosto de 2004

Burla Negra quere comunicar que...

Moita xente continúa a considerar que a participación da cidadanía nos asuntos socio-políticos é necesaria e que a xente, nós mesm@s, o movemento cidadán Nunca Máis somos un valioso patrimonio de cara á denuncia, á reivindicación e á construción dun país que continúa a padecer o abandono, a desprotección e a agresión constante aos bens comúns por parte dos señores do chapapote.

Moita xente consideramos que a estratexia do consenso que uniu unha grande parte da cidadanía en Nunca Máis debe ser actualizada e revitalizada.

Nunca Máis ten poder porque no Movemento conflúe o poder de milleiros de persoas que nos puxemos de acordo pola dignidade e o desenvolvemento do país contra a destrución dos nosos recursos e do noso futuro.

Moita xente pensamos que agora é o momento de dar un paso máis e, promovendo o traballo común, a vontade construtiva, a acción reivindicativa e a criatividade social actualizar a Plataforma que representa o Movimento criando unha nova dinámica de participación, renovando a forma e os obxectivos da Plataforma.

Desde Burla Negra queremos impulsar unha reflexión actualizada sobre o movemento cidadán Nunca Máis.
É necesario falar coa xente, escoitar a xente que lle da vida a Nunca Máis nos palcos de música, nas lonxas, nas praias, nas escolas, nas consultas, nas rúas, nos bares, nos despachos, nos locais sociais, nos libros, nos medios de comunicación, nos bares, nas cociñas das casas ou en calquera outro lugar desta Galiza que demos en chamar o país de Nunca Máis.




É posíbel unha revitalización do movemento? É necesaria? Interésalle a Galiza un Nunca Máis activo, crítico, construtivo, da cooperación e de futuro? Que ten que dicir a xente da cultura, da pesca, do ecoloxismo, dos medios de comunicación, do asociacionismo, dos partidos políticos , dos sindicatos ou de calquera outro dos sectores que confluímos na Plataforma? Que pensamos a xente da rúa? Hai vontade social de continuar a construír entre todas e todos Nunca Máis? Contrastemos as nosas ideas, necesidades, perspectivas, vontades de transformación.


Burla Negra, en vista á próxima asemblea da Plataforma Nunca Máis, e como primeiro paso de cara á reflexión, promove este intercambio de pontos de vista a través da publicación dunha serie de entrevistas a diferentes cidadás e cidadáns que expresan a súa particular perspectiva e que irán sendo publicadas na páxina da Burla nos vindeiros días.

Cuestións:

1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cre que significa Nunca Máis para esa xente?

2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

4.Que papel consideras que deberían ter o partidos políticos en Nunca Máis?

5.Que facemos con Nunca Máis?

Burla Negra telefonou a Luís Tosar e o actor respostou ás cinco preguntas da primeira entrevista que publicamos. Nos vindeiros días Burla Negra continuará a obter as impresións doutras persoas vinculadas ao movimento Nunca Máis na procura de reflexións sobre o momento actual de Nunca Máis e as liñas de futuro.



Luís Tosar

Actor

BN. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

LT. Foi a primeira vez que grande parte do pobo galego se puxo de acordo nunha cousa común. Fronte á desgraza, á presión mediática, e á mentira. Chegou un momento en que todo estoupou. Claro que había unha carga de atrás, histórica, por todo o que Galiza ten chupado. E o goberno central do Partido Popular tivo moito que ver.

BN. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

LT. Un remanso no medio do río. É unha situación rara de falta de identidade. O tema do Prestige está moi enfriado. Supoño que hai xente moi concreta que está cansada e os grupos satélites non deben ter seguridade para seguir adiante.

BN. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

LT. Non teño claro se é mellor que se prolongue. Nunca Máis é un Movimento que moitas veces tivo pouco que ver coa propia Plataforma. Ten sentido o tema de que grupos, como pode ser Burla Negra, continuén actuando en paralelo á Plataforma. Talvez prescindir da Plataforma e seguir co Movimento? O Movimento debería ter continuidade, iso ten sentido.

BN. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

LT. Os partidos non deberían ter ningún papel en Nunca Máis porque ese papel que tiveron sempre pasa factura, debe ter maior protagonismo a participación dos individuos, do movimento, pero separar iso é difícil.

BN. Que facemos con Nunca Máis?

LT. Saber se está en movimento e deixalo continuar. Haberá que averiguar se existe, se hai interese. Eu penso que si que o hai, hai unha certa mobilidade que continúa.

Entrevista a Josep Figueres, voluntario na limpeza da costa.



1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?
Supoño que aglutinou a sociedade con ganas de falar claramente nas rúas e diante dos medios de comunicación, publicamente. A xente sentíase unida polo berro e a bandeira. O Prestige levantou unha sociedade oprimida. Foi unha canle para unir moita xente.




2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?
O problema é o desgaste de tantos meses. Sería necesario un replanteamento diante do futuro, preguntarse cómo debe seguir, ese sería o proceso normal. A Plataforma naceu cuns obxectivos que aínda seguen vixentes, e para unir á xente que necesitaba denunciar ao Partido Popular. Unha plataforma cidadá ten que plantearse se se cumpriron os obxectivos: como está o litoral galego?

3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?
É difícil desvincular a Plataforma Nunca Máis da política de partidos. A Plataforma criou conciencia e fixo política. Aínda que o obxectivo inicial de peso era que o mar se recuperase, a sociedade pide máis, pide un cambio político. Eu penso que a Plataforma debe seguir de cara ás eleccións. Debe ir máis alá e reconducirse cara a temas culturais e ecolóxicos. Talvez cunha fundacion que analise e estude o estado do litoral...

3. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?
A Plataforma tivo que aposentarse no Bloque por necesidade, porque era necesaria unha infraestrutura. Eu entendo que iso era visíbel, tívose que improvisar. Pode que apartase outros partidos políticos que intentaban sacar tallada política. A Plataforma tiña que intentar volver a unir a toda a xente coa finalidade...

5. Que facemos con Nunca Máis?
Hai diferentes alternativas. En Catalunya planteouse unir diferentes vilas do mar e traballar por unha nova cultura do mar. Iso podería ser unha boa idea. Unha fundación, que traballe coa universidade e o entorno científico. En El Periódico de Catalunya acaba de saír que a costa galega xa estaba ben. Pero iso vai para anos. Dubido de que a Plataforma neste momento deba seguir tal cal. A xente da Plataforma debería pensar que se ben naceu dun ecocidio a sociedade o que quere é un cambio político en Galiza. Eu creo que a xente en Galiza non quere que Nunca Máis desapareza, hai unha necesidade de continuidade. Se o BNG notou que Nunca Máis lle tirou protagonismo, que son máis importantes os votos ou tirar do poder o Partido Popular? Que é máis importante, que o BNG saque votos ou que se acabe a dictadura en Galiza? Eu agardo brindar con cava en outubro do ano que vén. Hai que buscar a maneira de que Nunca Máis non desapareza.

Continuamos a serie de entrevistas coa chamada telefónica de Burla Negra ao escritor Méndez Ferrín. E velaquí as súas impresións...



1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?
Pois unha serie de frustracións colectivas, sentidas, uniron núcleos de carácter social e político, que representan sectores importantes da nosa sociedade. Concentráronse e contribuiron a unha mobilización de masas. Se o movemento Nunca Máis se chegase a converter nun frente popular como en 1936 o Partido Popular estaría fóra do poder.

2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?
Non sei. Non a vexo demasiado. Non sei nada dela.

3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?
Iso sería o ideal pero peréceme ilusorio. Teño unha impresión de paralización. Os movementos sociais teñen momentos de actividade, de hiperactividade e logo terían que converterse en política, en política real, de masas..

4. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?
Todas as forzas sociais de esquerda, os sindicatos, deberían unirse nun frente común. Aquí parece que non é posíbel.

5.Que facemos con Nunca Máis?
Non sei.

Entrevista a Micaela, colaboradora da Plataforma local Nunca Máis de Noia

1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?
A Plataforma deulle sitio, cabida, á raiba da xente, ao rebote, recolleu aquela sensibilidade, unha reacción visceral, e deulle un espazo desde o cal temos a posibilidade de ser escoitad@s, de que se escoite o descontento.



2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Para min está en letargo, pasiva, desaparecida.

3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

O que a min me gustaría sería que houbese unha plataforma cidadá. Co tema do Prestige semella que non se pode manter máis. Si que me gustaría que funcionase unha plataforma cidadá.

3. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Ningún.

5. Que facemos con Nunca Máis?

Eu levo tempo descolgada. Descolgueime despois do Foro da Verdade. O que me gustaría sería que houbese unha plataforma cidadá onde coubese moita xente desencantada coa política e outra xente que non ten sitio en organizacións políticas.

Entrevista a Marupe Armendáriz, da Plataforma local Nunca Máis de Carnota

1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?
Era un movimento social que nos implicaba a todos e todas. Nunca Máis significa que a xente se cansou de dicir que si, de sentirse insultada e ergueuse.

2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?
Non se atopa. Desde Nunca Máis Carnota
incluso o outro día falábamos de fechar a páxina web, como se non tivese sentido xa. Parece que non hai máis alá, que a xente está farta de oírnos berrar.

3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?
Si, por suposto. A Plataforma morre por non actualizarse. Non tería futuro. O Prestige segue aí, o chapapote continúa, a Carnota chegou hai pouco. Eu penso que a Plataforma se debe actualizar.

3. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?
Ningún.

5. Que facemos con Nunca Máis?
Actualizarnos un pouco. Por exemplo, co tema do lume, que é outro Prestige. E seguir dando caña.

Burla Negra telefonou a un galego da diáspora, o creador Alberto Guitián, do Colectivo Chapapote de banda deseñada e ilustración, e colaborador coa Plataforma Nunca Máis de Catalunya. Aquí podedes ler o que nos contou desde a distancia.




1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

O que uniu á xente foi a incompetencia e a reacción contra ese afastamento da realidade que querían impoñernos. Nunca Máis significa a labazada que a xente lle deu aos responsábeis políticos visíbeis.

2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Desde Barcelona, penso que aínda que non estea tan activa, continúa existindo o xerme de facer as cousas doutra forma.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Si, o Prestige foi o desencadeante dunha situación esperpéntica. Nunca Máis pode ser o catalizador para facer cousas doutro xeito contra os males endémicos de Galiza.

4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Non demasiado. Nunca Máis ao seu xeito é unha forma propia de facer política.

5.Que facemos con Nunca Máis?
Nunca Máis é a xente. Pode mutar en moitas cousas mantendo o espírito que nos uniu. En Nunca Máis Catalunya mantense unha regularidade de eventos e información, quizais polo feito de sermos un colectivo máis ou menos autónomo e porque ten un nucleo máis pequeno e compacto, talvez temos máis capacidade de monobra e estamos máis activos. É interesante porque en Barcelona Nunca Máis serviu para facer nexo entre a xente da diáspora.

Luz Fandiño, activista social e poeta vinculada ás Redes Escarlata, tamén tivo a amabilidade de nos achegar os seus pontos de vista sobre Nunca Máis.

1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Nunca Máis: que non se repitan atrocidades. O do Prestige é algo vergoñento para o que non hai palabras. E para min non remata aí. É algo extensivo á queima dos montes, por exemplo. Ao do Prestige non se lle deu solución. E non se toman medidas ao respeito. Mentres tanto, Nunca Máis é a xente, está vivo. As mentiras foron dolorosas, é atroz. E viuno quen o quixo ver.

2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Desgraciadamente a Plataforma -aínda que somos todos e todas- estase adormecendo ou acomodando.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Si. Iso pode pasar en calquer momento. Mentres non haxa un porto de socorro e medios. É impepinable que Nunca Máis debe continuar. Debemos estar aí. E a Plataforma debería abrir os obxectivos, sen dúbida.

4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Os partidos políticos debían facer exame de conciencia, por dicilo así, e non aproveitar o momento oportunista e electoral. Os partidos decepcionáronme.

5.Que facemos con Nunca Máis?

A seguir adiante e non adormecerse. Nunca Máis non é só un momento, debe ser perenne. Unha vixiancia e denuncia permanente.

Fala Xabier Cordal, escritor, profesor de ensino secundario e colaborador activo de Redes Escarlata.



1.-Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca
Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?


A pregunta formúlase, é un síntoma, en pretérito. ´fixo´ e ´sentise´. E penso que parte de Nunca Máis non foi ´a xente´, fomos nós. Non sei moi ben o que é a xente; xente tamén son @s votantes do PP. Nunca Máis reuniu, o cal non pasaba desde hai moitos anos -vén pouco ao caso agora poñerse a pensar cantos- toda a esquerda do país. E non era esquerda porque os grupos que compoñían a Plataforma fosen sempre tal, senón porque a práctica da Plataforma era asemblearia e o seu campo de acción non aparecía limitado por institución ningunha. Nunca Máis constituíase a si propia, ao xeito das mobilizacións anti-LOU. Foi a mostra de poder máis grande que recordo en Galicia. E os outros poderes, os que teñen maiúscula, tremeron. E houberon de deseñar unha estratexia de desactivación. Non se podía permitir que a rúa fose o espazo de decisión e de control político...


2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

É un cadáver porque tivo éxito esa estratexia de desactivación. En principio estaba deseñada polos Gobernos español e autonómico, pola prensa que os serve e por outros grupos de presión, pero acabou arrastrando moitas outras forzas políticas e sindicais que tamén viron ameazado o seu lugar no xogo do Poder institucional. Ese comportamento foi reaccionario e tivo como fases
intermedias o abandono de PSOE e UGT, o control asembleario por parte do BNG, a xerarquización directiva, que anulaba de feito o poder comarcal, etc. Na última fase, Nunca Máis converteuse nun souvenir e nun elemento de nostalxia cínica, do tipo: ´que poderosas fomos e que pena non seguilo sendo´. Pero as multitudes víronse no espello e comprobaron a súa forza potencial. Iso senta un precedente.


3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas
que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da
Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Concordo con Xavier Queipo e con Méndez Ferrín en que a grande oportunidade tería sido presentarse ás eleccións autonómicas, estatais e europeas baixo un programa de mínimos asumible polo 95% da esquerda nominal ou real de Galicia. Unha vez que iso non sucedeu, unha vez que se desmobiliza Nunca Máis, pretender reactivala ´desde arriba´ é un mal exercicio de voluntarismo. En Nunca Máis, o fondo -a reivindicación- e a forma -a asemblea- eran indisociables. Certamente sería inxenuo coidar que o impulso inicial se ía manter de maneira indefinida, pero puidéronse daquela crear espazos, falo de espazos físicos, en cada vila e en cada cidade, para que a xente nova tivese un referente material, un "quedamos o sábado alí" para traballar, discutir e mesmo divertirse en grupo. Eses espazos, falo do Foro de Malpica, por exemplo, xamais chegaron a concretarse. Renunciouse nada menos que a unha rede nacional de debate, acción e contrapoder. Un suicidio para un país no que a xuventude só ten como puntos de encontro comarcal os locais de diversión manexados case sempre por empresarios afíns á peor dereita.


4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca
Máis?

Desde logo, a súa integración na Plataforma foi positiva cando sumaban
cadros e medios de organización. Sen eles, está claro, sen o BNG en
particular, Nunca Máis non tería desenvolvido tanta forza. O problema comeza cando os partidos, refírome aos partidos que se autodefinen ´de esquerda´, ven a Plataforma asemblearia como unha ameaza (?) para os seus intereses. É aí cando o papel deses partidos irrita moitas persoas e moitos colectivos que asistían ás asembleas regularmente, porque perciben de inmediato que as decisións se toman antes, a porta pechada, e que Nunca Máis empeza a ser un simulacro. O día que os Partidos, e falo tamén deses que se autonomean ´vangarda´, asuman que o seu papel nos movementos sociais (cito a Marta Harnecker, nada sospeitosa de desmobilización) é de participación
democrática, non de guieiro, non de monopolización nin de control, a esquerda comenzará o século XXI. Seguimos con estratexias doutra época, pero o peor é que estas nin sequera aproveitaron, como dixemos, as posibilidades electorais para desaloxar a corrupción e os restos franquistas do goberno autonómico.


5.Que facemos con Nunca Máis?

Que se fai cos cadáveres? A pregunta que estimo pertinente é, en todo caso:´Que fixemos con Nunca Máis?´.

A Burla escoitou ao teléfono as opinións de Quintana, un dos promotores da exposición itinerante Botella ao Mar, e colaborador de Burla Negra no ámbito das artes visuais. Eis a conversa...



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

En principio a xente sentiuse cercana e participou en mobilizacións da Plataforma Nunca Máis colectivamente por unha demanda social, a causa dunha circunstancia peculiar, unha grande preocupación no país, porque o sistema político non estaba a respostar á crise do Prestige convincentemente e moita xente, sen pertenza a liñas políticas concretas, sentiu que había que actuar conxuntamente. Significou que a Plataforma recolleu o sentir dun pobo, aínda que desde o poder se manipulase.


2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Non sei moi ben como está agora a Plataforma. Penso que segue habendo rexeitamento desde unha parte do mundo político cara a Nunca Máis. E na Plataforma o que debe seguir vixente é a preocupación de que isto non volva suceder nunca máis. A ameaza do corredor marítimo está aí, a desgraza ameázanos e politicamente non se están a tomar medidas adecuadas. Non hai porto exterior, non vemos medidas reais de protección. A sociedade civil debe continuar activa.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

O Prestige é un problema que está solucionado só aparentemente. Hai que valorar o custo que tivo esta catástrofe, especialmente en termos de impacto ambiental. E ninguén pode asegurarnos que isto non vai volver suceder. Ten que continuar a preocupación social. Volve o inverno e volverá ocorrer, como acabamos de ver co cargueiro que varou en Ribadeu.

4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Isto é difícil. O ideal..., a min gustaríame que houbese un entendemento político a todos os niveis para solucionar este tipo de problemas. Pero desgraciadamente penso que os políticos se perden en loitas e liortas na mercadoría dos votos. É penoso ás veces ver que o que lles preocupa é gobernar, como se os problemas da xente fosen secundarios. Iso peréceme preocupante. O político debera estar ao servizo da sociedade. Sería idílico pensar nunha Plataforma con todos os partidos integrados polo ben do país. É unha utopía.

5.Que facemos con Nunca Máis?

Nunca Máis cumpriu no seu momento o seu cometido: denunciar unha realidade que danaba Galiza. Quizais esta dinámica política da que falaba antes está en contra do que debería ser a Plataforma. Penso que non hai unha vontade política para manter unha Plataforma como Nunca Máis. Non sei se lle teñen medo... Que facer? Eu penso que a sociedade civil ten dereito a estar no debate político. Sempre necesitaremos algo que nos teña en garda. Se Nunca Máis pode servir para isto paréceme perfecto. O lugar da alerta, e presionar sobre os políticos para que resolvan os problemas. Non teño unha idea precisa sobre o que se podería facer con Nunca Máis. Entendo que con outra desgraza habería unha resposta social outra vez. Mais non podemos pensar que teña que acontecer algo catastrófico para que exista algo como Nunca Máis. O perigo continúa, hai moitas cousas sen resolver, debería existir algo así como un centro de atención permanente.

A actriz Patricia Vázquez, un dos personaxes públicos da Plataforma Nunca Máis e Burla Negra, dálle as súas respostas ás cuestións sobre o futuro que nos preocupa. Continúa lendo...



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Foi un sentir colectivo de indignación contra os gobernos. O pobo tiña que tomar as rendas.

2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Está na UVI conectada con cables e non se sabe se apagar o aparato ou continuar a darlle vida. Nun coma, e a familia non sabe se desconectalo ou confiar en que espertará algún día.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Hai que actualizar as mentes pensantes da xestora. Cumpriuse un obxectivo naquel momento e agora deberíase actualizar a mentalidade.

4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Como anxos custodios, estar aí, como calquera outro colectivo, pero non meterse no medio intentando condicionar.

5.Que facemos con Nunca Máis?
Non o sei. Sei que é necesario que exista algo así.

Estudante de bacharelato en Compostela, Zeltia móstranos o seu parecer sobre a situación actual de Nunca Máis.



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

A xente uniuse porque estaba en contra de quen agrediu o pobo, indirectamente ou directamente, toda esa xente sentíase afectada.


2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Penso que segue loitando desde un segundo plano. A xente esquece...


3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Si. Que a Plataforma naceu do desastre do Prestige non quere dicir que ese sexa o único camiño. Hai moitas outras cousas ás que Nunca Máis lles debe prestar atención.


4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Pois os que estean de acordo cos obxectivos de Nunca Máis, apoiar. E os que non, manterse á marxe.


5.Que facemos con Nunca Máis?

Hai que manterse a frote, seguir loitando e reivindicando.

Licenciado en filologia galego-portuguesa e operário en Alúmina-Aluminio, na Marinha de Lugo, Burla Negra entrevistou a Ernesto e aqui podedes ver as suas ideas...



1.Que pensas que foi o que fixo que a gente se sentisse parte de NM, e que significava NM para essa gente?



Deixando de lado factores evidentes como:

· A evidencia da catástrofe

· O desamparo dos afectados, dalgum modo, todos (inclúo neste ´todos ´aos espanhois)

· A acertada ´imagem corporativa´ da plataforma (logotipo, consignas...)

· A loita PP-PSOE com eleiçons à vista, que mobilizou a oposiçom estatal, incluíndo os militantes e simpatizantes galegos de Esquerda Unida, que achegarom bastante no movimento assembleário gerador

· ...

Opino que o sucesso de NM como plataforma gestora da mobilizaçom baseou-se na autorizaçom que sentirom os galegos para protestar, e que foi outorgada por Espanha a través dos meios de comunicaçom estatais e a solidariedade do estado em forma de voluntários. Só com essa autorizaçom os galegos aderirom a NM, que puxo a capacidade de gerar com urgencia fronte a actualidade do momento a criatividade e o bom fazer que combinou a firmeza na denúncia cunha mobilizaçom civil sem traços políticos evidentes que arredaram a duas camadas importantes da poboaçom:

a) A ´despolitizada´ que acaba votando PP ou PSOE

b) A mocidade

e que, por outro lado, permitiu a boa engrenagem entre a plataforma e sectores afectados (que despois votarom o que votarom)

E isto conferiu-lhe a NM umha imagem de veracidade, de credibilidade que se aínda se mantem hoje, e que é o seu principal valor actual.

Digo que os galegos só vem a magnitude dos seus problemas quando Madrid se digna ponher um espelho, e isto dá conta da debilidade do sistema comunicacional galego (poderiamos perguntar-nos se realmente existe)



2. Em que situaçom pensas que está agora NM?



Para a gente, um bom recordo.

Como organizaçom, desorientada.



3. Que sentido lhe vés à continuidade de NM? É necessário actualizar os objectivos e linhas de actuaçom mais alá do Prestige?



A continuidade tem sentido SÓ actualizando-se mais alá do Prestige.

Caso de nom faze-lo pode colher sentido facilmente á vista da gente aquela frase dos ´cans remoendo o seu rancor polas esquinas´, ou cousa assi, argumento moi singelo de implantar polo PP galego para rematar o nacionalismo, e ao que se sumaria agora o Psoe estatal, visto que para eles o Prestige é agora apenas um problema (tenhem que ponher os cartos para remolcadores...) e nom umha panca de oposiçom como era antes, um carro ao que se havia que sumar mesmo que fosse sem convicçom. Alem disso, poderia ser umha arma para o Psoe galego à hora de combater o nacionalismo. Nom podemos buscar como inimigo o sistema mediático socialista (ao que agora se lhe suma a rtve)



4. Qual o papel dos partidos políticos em NM?



· PP, ningum.

· Psoe, ningum.

· Esquerda Unida, importa que se identifiquem numha loita que agora é exclusivamente nacional, arreda-los do Psoe, que os engada com talante e internacionalismo desde o espanholismo. Á Galiza interessa-lhe umha EU galega como existe a catalana ou a vasca. E nom é tam difícil como pedir um Psoe galego como o catalán.

· BNG, só tiraria proveito, e de forma indirecta, do labor futuro de NM (ver a resposta à última pergunta) se o contempla como um investimento a longo praço (apoio logístico, fornecedor de contactos...) Se trata de tirar rendimentos a curto praço, afogará NM, pois pegará-lhe todas as reticéncias que Galiza tem sobre este partido.

· Outros partidos da esquerda nacionalista (Nós-UP, FPG,...), nom sei valora-lo.



5. Que fazemos com NM?



Desboto a conversom a partido político num país fagocitado para alimentar partidos estatais e as suas filiais.



Retomo várias cousas para proponher que podemos fazer com NM:



· A continuidade tem sentido SÓ actualizando-se mais alá do Prestige.

· Para a gente NM deixou o regalo de um bom recordo.

· É possível mobilizar o galego ´despolitizado´ com um sistema comunicacional forte.

· NM lavrou umha imagem de veracidade, de credibilidade que se aínda se mantem hoje, e que é o seu principal valor actual.

· NM puxo a capacidade de gerar com urgencia fronte a actualidade do momento a criatividade e o bom fazer



Se aceito estes presupostos, e se xunto sistema comunicacional com credibilidade, capacidade de gerar com urgencia e criatividade, dá-me que haveria que tirar por criar algo no mundo dos media:



· Rádio: interessante, mas impossível, dependes das concessom de freqüéncias por parte da Xunta.

· TV: impossível, moitos cartos. A única via seria a de productora de TV, tanto para a TVG (difícil), como para canles estatais, igual nom moi complicado. O abano das produçons de ´NM´; é um tema interessante mas que nom dessenvolvo.

· Web: moi fácil, mas moi pouco impacto fóra dos círculos de sempre.

· Prensa: possível, moitos cartos, mas poderia-se retomar o poder assembleário de NM para financiar.

· Agéncia de Notícias, moi moi interessante. Nom podo avaliar o aspecto económico, mas nom podo disimular que o esforço pagaria a pena. Dá o poder de espelhar a realidade como é. Tamém nom sei avaliar se tem encaixe no subvencionado panorama dos medios galegos. Seja como for, tem outra cara que é a de poder ir fazendo arquivos de notícias, documentos escritos, documentos visuais, declaraçons de personagens políticos, de responsábeis de organizaçons de todo tipo, desde o presidente da confraria ou do sindicato agrario até o de colectivos empresariais ou ecologistas. Para fazermo-nos umha ideia clara, montar toda a aparelhagem que se lhe supom a Michael Moore. Nom é incompatível com a ideia da productora de tv.





Fora destas propostas, que levariam a NM a constituir-se em empresa, problema gordo, ponho estas outras:



· Plataforma de intervençons públicas, que sae á rua como a revista Bravú, quando a situaçom o requere. Segue sendo necessária a desvinculaçom com partidos políticos. Definir quando a situaçom o requere segue sendo um problema de actualizaçom de objectivos que nom podo definir. Financiaçom=poder assembleário de NM?

· Plataforma de assesoramento e coordinaçom das associaçons, dos discursos ´nom governamentais´, no sentido de revolucionários se se quere. Objectivo: buscar as sinérgias entre esses discursos, associaçons..., sem pechar-se a ningumha. Importam os contactos de fora da Galiza e da Península. Arredemo seria umha ferramenta desta plataforma.

Lupe Gómez, escritora e colaboradora en varios medios de comunicación escritos, dános as súas opinións sobre o tema que nos preocupa.



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Nunca máis foi un movemento de rebeldía. E ao tempo foi unha reacción emocional de amor ao mar e á nosa terra. Todos nos xuntamos e nos sentíamos libres en Nunca Máis. Parecía que, nos ollos, nos nacían bolboretas.


2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Está un pouco estancada, caeu un pouco no silencio. Os motivos para seguir dicindo Nunca Máis seguen existindo, pero parece que é dificil falar, é dificil berrar. Sentimonos un pouco desilusionados, un pouco tristes.


3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Penso que é necesario actualizar Nunca Máis, darlle outro sentido. A rebeldía é necesaria sempre. Todo o que foi tan bonito non pode acabar morto. A veces teño a sensación de que Nunca Máis foi un soño.


4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Os partidos políticos non teñen moito que decir en Nunca Máis, máis ben deberían estar fora de Nunca Mais, e todos seríamos máis libres.


5.Que facemos con Nunca Máis?

Nunca Máis pode deixar de existir, o que nunca vai deixar de existir é a nosa necesidade de seguir soñando e inventando e reinventando a vida.

Desde Malpica, fala con nós María, impulsora do colectivo Avante Toda! e colaboradora activa da Plataforma Nunca Máis. Seguide lendo...

1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

A xente creou Nunca Máis porque era un momento no que se necesitaba un fío condutor da carraxe e a protesta. A Plataforma naquela xuntaba á xente que necesitaba mobilizarse en contra dos gobernos central e galego. Por iso se fixo forte. Era un referente para canalizar as reaccións e a enerxía.

2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Desde Malpica vese como algo practicamente estancado. A repercusión social é nula. Non se sente como referente.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

O necesario é que a sociedade se mobilice con ou sen Plataforma. A sociedade débese seguir mobilizando, talvez á marxe da Plataforma.

4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Ningún en especial. Os partidos políticos poden participar como un colectivo cidadán máis.

5.Que facemos con Nunca Máis?

Se o movemento xorde como un movemento real, de base, ben. Se non, non temos que facer nada. A Plataforma non se move, e se non hai movemento social que o apoie... A sociedade debe participar en asociacións, colectivos, etc, co obxectivo de crear discursos sobre os problemas da sociedade. É necesario o debate desde a base.

Imprimir | Enviar


Actividades previstas

« Volver á portada

Entrevista a Paco Vizoso, da xestora da Plataforma Nunca Máis

Paco Vizoso, da Plataforma de Sanitarios integrada na Plataforma Nunca Máis, e membro da xestora falou con nós...


1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Por primeira vez na historia do país, respostouse conxuntamente diante unha catástrofe mal dirixida. Canalizouse a resposta e Nunca Máis naceu naquel momento e con aquelas características.

2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Eu desgraciadamente penso que pasou o movimento Nunca Máis. A xente que me rodea xa non fala da Nunca Máis, polo motivo que fose non permaneceu. Para a inmensa maioría Nunca Máis non é actual, tivo o seu momento e pasou. Esa é a realidade.


3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

É difícil. Non teño un pronunciamento rotundo. Penso que Nunca Máis naceu polo que naceu e é difícil que iso se canalice de novo. Penso que non é un tema que lle interese á xente.


4. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Eu botei de menos a moitos partidos políticos cunha presenza máis activa. Houbo partidos que traballaron, outros utilizaron a Nunca Máis e outros que intentaron botar auga na gasolina de Nunca Máis.


5. Que facemos con Nunca Máis?

Non o sei. Gustaríame que fósemos capaces de deixar Nunca Máis en stand by. Hai un risco permanente. E se acertamos a facer que Nunca Máis estivese en stand by, poderíamos agardar outro momento. Hoxe hai mil causas máis de maior actualidade.

Entrevista a Adela Figueroa, da xestora de Nunca Máis

Adela Figueroa, de Lugo, profesora, activista e integrante da xestora da Plataforma Nunca Máis, resposta ás cinco preguntas sobre o futuro...

1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Foi o sentimento da nación, un sentimento atávico de que somos país, un país que foi agredido e ultraxado. Foi un sentimento e comprobouse que a sociedade civil pode organizarse.


2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

É un movimento cidadá e xurdiu para unha cuestión puntual. Hai que facer balanzo, mirar resultados e recoller a forza social e non deixala morrer. En calquera momento pode resultar outro tema ao que respostar. Os recursos sociais, culturais e artísticos están aí. Cumpre buscar un goberno que saiba utilizar a forza criativa da sociedade.


3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Si, é necesario actualizar os contidos. A Plataforma naceu da urxencia. Agora atopámonos con que non hai cría de ameixa, por exemplo. Hai problemas nos ecosistemans. Hai unha situación que nos debe manter alerta. Nunca Máis debe reunir as forzas do país. Non a través de manis. É cuestión de recoller os traballos científicos, presionar á clase política...


4. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Deberían facer política cidadá. Os partidos políticos deben escoitar aos cidadáns e ao movimento social, aos economistas, aos científicos, aos artistas... O político que queira servir ao país debe escoitar á xente.


5. Que facemos con Nunca Máis?

Nunca Máis tivo un obxectivo e un momento. Nunca Máis debe facer historia, sedimentando e dándo continuidade. Deberíase recoller o material, recompilalo e sedimentalo de que fique para construír o futuro.

Entrevista a Rosa Maside, participante na xestora da Plataforma

Rosa Maside, colaboradora da Burla Negra, resposta ás nosas preguntas...

1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Nunca Máis canalizou un descontento xeralizado e global. Nunca Máis canalizou ese sentimento de desgosto coa xestión política. O momento inicial foi catalizador. E hoxe, dous anos despois, diante o segundo aniversario, Nunca Máis significa para cada quen unha cousa. E hai que buscar os pontos comúns para seguir construíndo.



3. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Está no momento en que se quere sobrevivir deben buscarse pontos comúns. Evoluír cara a algo e superarse, modificar os obxectivos iniciais, o que pode supor que algunha xente se quede atrás, e talvez se fortaleza coa xente que siga.


4. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Si, eu creo que co gallo do Prestige se creou un xermolo de sociedade civil que se pode aplicar a outras facetas da vida en defensa dos intereses da cidadanía, da sociedade.


5. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Dentro da Plataforma en si debera ter presenza a cidadanía, o que non quita que os partidos políticos dialoguen coa sociedade a través da Plataforma. A sociedade ten que facerlle chegar as demandas e exixencias aos partidos políticos, como cidadanía. Que fagan caso ou non xa é outro cantar. A Plataforma pode ser un mecanismo para chegar a eles.


6. Que facemos con Nunca Máis?

Se somos coherentes coas outras respostas, e a Plataforma Nunca Máis é algo así como a conciencia cidadá galega, pode evoluír e consolidarse como sociedade civil. Hai reivindicacións de sobra en Galicia, diversas. –incendios, encoros, protección das costas, lingua- que deberían ter un mínimo de consenso. Nunca Máis representaría a conciencia galega respeito á natureza, a cultura, a lingua...

Entrevista a Ramiro Oubiña, membro da xestora da Plataforma de Nunca Máis

Aquí tedes a entrevista a Ramiro Oubiña, sindicalista da CIG e integrante da xestora da Plataforma.

1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Déronse varios temas para que a xente se identificase con Nunca Máis. Arrastrábase unha certa sensación de cansazo da política que se estaba a facer con Galiza e a súa contestación social, como a folga xeral –sen igual no estado, convocada por CIG e UXT- ou a mobilización contra a LOU, onde o movimento universitario galego foi punteiro, foron básicas. Entón sucede o do Prestige e hai vontade de contestar. O que xerou unha maior acollida de Nunca Máis na sociedade foi a actitude dos gobernos galego e central, o desprezo a Galiza, as tomaduras de pelo. Mesmo chegaron a dicir que non había mareas negras. E a xente tivo a necesidade de reaccionar para cambiar aquilo que dicía Castelao: Mexan por nós e dicimos que chove.

2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?
Na Plataforma Nunca Máis, como en todo tipo de movimento, hai picos altos e baixos. Coa actitude inicial de raiba, puntual, é cando se vive a manipulación e se sae á rúa, había que facer algo. Mais hai outros momentos. Agora hai que saber atinar. Agora, desgraciadamente Nunca Máis é máis necesaria que nunca. Hai xente que cae na trampa e entra en contradicións. Agora parece que nós nos estamos crendo as trampas e mentiras dos medios de comunicación. Agora empezan a vendernos que todo está superado, que está amañado. Mesmo se di que se os sentinasos fan máis dano que o Prestige... Por iso é agora cando Nunca Máis é máis necesaria. Non podemos aceptar as mentiras. Nunca Máis non só pedía responsabilidades políticas, pedía con claridade que non queremos que nunca máis se produza outro accidente, e tamén investimentos en seguranza marítima. A día de hoxe non hai nada feito. Pasado mañá hai outro accidente e estariamos na mesma situación.. O que se está facendo hai que facelo con máis forza, e seguir falando e convencendo á cidadanía de que se debe seguir traballando, denunciando.


3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

O tema do Prestige é moi amplo. O accidente do barco foi orixinado por diferentes razóns e circunstancias. Realmente dáse porque non hai seguranza marítima. A Plataforma Nunca Máis tense que cinguir ao tema do Prestige, dunha maneira ampla, exixindo mellores orzamentos do estado, máis inversións en Galiza, melloras na seguranza no mar... O tema é que Nunca Máis é un movimento importante pola cantidade de colectivos participantes, máis de catrocentos colectivos forman parte. Se mudamos os obxectivos da Plataforma, igual quedan cento vinte, ou cento cincuenta. Hai que ter moito coidado. Nunca Máis é patrimonio da sociedade galega, dos catrocentos colectivos. Ese potencial non podemos tiralo pola borda. Hai que ter coidado con perder potencial.


4. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Os partidos políticos deben seguir tendo o papel que tiveron até agora. Independentemente de que unha organización sexa máis grande ou máis pequena, sentarse en pé de igualdade. Eu, desde a CIG, non tiña problema en atender ao colectivo pequeniño de ti a ti, para buscar solucións. Os partidos políticos estiveron a esa altura. Como modelo de organización da Plataforma, o que existe é correcto. E debe seguir tendo ese papel. O tema en Nunca Máis é non xogar ao protagonismo da sigla e darlle protagonismo ao pobo. As organizacións políticas foron xenerosas. Todo é mellorábel, pero como modelo, está funcionando perfectamente.

5. Que facemos con Nunca Máis?

Nunca Máis ten aínda moita vida. Agora ten máis vida que hai dous anos. Agora, aínda que as cousas non se ven tanto, é necesario continuar no traballo: no seguimento do Plan Galiza, na petición de investimentos, na vixiancia do mar... Non se pode asegurar que o Prestige non estea afectando as costas. Morre o marisco na ría de Arousa, en Pontevedra... Sobra campo de traballo para Nunca Máis. Ampliar obxectivos pode orixinar que moitos colectivos saian de Nunca Máis. Hai que ter coidado.

Xavier Paz, activista cultural ligado ao movimento Nunca Máis na cidade de Ourense, impulsor desde a Difusora de Letras, Artes e Ideas do excelente volume A Voz da Cidadanía, resposta ás nosas preguntas...



1. Que pensas que foi o que fixo que a gente se sentisse parte de
Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para essa gente?

Sobretudo a necessidade de dotar-se de um espaço que nos amparasse da manipulaçom e defendesse a dignidade colectiva. O paradigma foi a manifestaçom do 1º de Dezembro em que a sociedade marcou o que iam ser as mobilizaçons que seguirom. Isto, que pode parecer retórico por repetido, desatou a insubmissom colectiva ao chapapote governamental, a bioremediaçom social ao fraguismo.

Ora bem, para mim o fulcral para que tanto e tam variado pessoal aderisse Nunca Mais, foi a sensaçom de vitória colectiva. Nom a vitória nas reivindicaçons da plataforma, nem nos resultados eleitorais imediatos, mas a vitoria em estado puro, a vitória da cumplicidade, da camaradagem, da criaçom colectiva, da emoçom, da ilusom num futuro incerto.

Quanto à segunda questom, se se pergunta em presente, acho que Nunca Mais é a esperança saudosa: fômos quem, logo somos quem de mudar umha realidade em que ainda nom passa dia que nom podamos dizer Nunca Mais.

2. Em que situaçom consideras que se atopa a Plataforma Nunca
Máis agora?

Nom seria capaz de dar umha opiniom com fundamento porque nom sigo com detalhe o trabalho actual da gestora. Quanto ao movimento e até onde eu conheço, apenas ficam redutos activos mas mui lúcidos. Fica, no entanto, a rede transparente de cumplicidades e contactos tecida em todo este tempo.

3. Que sentido lhe ves à continuidade da Plataforma Nunca Máis?
Pensas que é necesário actualizar os objectivos e as linhas de actuaçom
da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Suponho que para muitas pessoas e grupos, esta foi umha reflexom e preocupaçom recorrente já nos meses das mobilizaçons. O meu contorno professional foi um deles. Reproduzir agora aquelas reflexons nom fai sentido, necessitaria umha extensom que nom procede e muitas delas perderom sentido pola passagem do tempo. Deixou-se passar a oportunidade de consolidar um espaço nacional novo, diferente de qualquer outro anterior, genuino. E também de assentar um referente de Galiza no mundo. Lamento ser pesimista, mas prescreveu a oportunidade.

4. Que papel consideras que deverían ter o partidos políticos em
Nunca Máis?

O de qualquer organizaçom ou colectivo integrado, nem mais nem menos, com os mesmos direitos e deveres. Ora bem, nom me interessa tanto o papel que devam ter quanto a atitude com que participem: sobretudo gostava que avançassem em aprender de Nunca Mais.

5. Que fazemos com Nunca Máis?

Mais que responder ao que eu queira ou considere que se deva ´fazer´ com Nunca Mais, respondo com procedimento. Talvez fosse mais produtivo e operativo convocar vinte ou trinta pessoas qualificadas que elaborassem um documento-proposta e que a gestora abrisse um processo assemblear decidido -primeiro por comarcas- que culminasse numha assembleia geral.
Mas para que nom pareça que fujo da resposta e concretizar, talvez criarmos umha fundaçom que trabalhe sobre o mar sob os princípios e atitudes de Nunca Mais.

Profesor de ensino secundario e escritor, membro das Redes Escarlata, Raúl Pato contestou ás nosas 5 preguntas...



1. Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

A xente sentiuse afectada polas mentiras do goberno, non só indignada pola xestión das mareas negras, senón que se viu enganada polos responsabeis políticos. Nunca Máis significa unha representación pública do pobo, eu vivín o movemento como se através del, da xente, se vise o pobo.

2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Activa. Evidentemente as accións son menos frecuentes mais víronse accións, por exemplo, contra os incendios. Os movimentos sociais son difíciles de manter e tamén hai cansazo.


3. Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Sería ideal que se actualizase através doutros obxectivos. A cuestión é ata que punto a cidadanía sente a necesidade da Plataforma. Hai outros temas: limpeza democrática, traballo no nível ético, no nível político. A pregunta é: Ata que punto a cidadanía é corresponsábel?

4. Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Deberían ser parte activa, a cuestión está en que uns partidos políticos se viron beneficiados do movimento, por exemplo o PSOE, e outros damnificados, como o PP. Os partidos políticos deberían estar aí como cidadáns de a pé.

5. Que facemos con Nunca Máis?

Non sei... Hai organizacións semellantes no estado español e en Europa, activas, reivindicativas. O único achaque que vexo é a posición da cidadanía. Plataformas como Nunca Máis teñen que existir, como a que temos contra a celulosa de ENCE. Agora, eu non sei ata que punto a cidadanía está preparada sen que haxa algo grave, extraordinario, que a impulse.

Grafista e colaborador de Burla Negra, Juan Gallego responde ás cinco preguntas...



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que crees que significa Nunca Máis para esa xente?

Eu penso que a xente sentiuse parte de Nunca Máis por unha necesidade de expresar colectivamente unha indignación que finalmente reventou por causa do Prestige. Para min o Nunca Máis é un "nunca máis caciques nin cacicadas. Morte ó fascismo". O que significou para o resto da xente non o sei.

2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Morta.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Penso que a plataforma non ten futuro. Errou o seu camiño. Non soupo facer loita radical e quedouse nunha paranoia nacionalista de trascendencia rexional. Non superou, unha vez máis, o telón de grelos.

4.Que papel consideras que deberían ter o partidos políticos en Nunca Máis?

Ningún. ¿Qué partidos? ¿Os nacionalistas? ¿O Bloque?

5.Que facemos con Nunca Máis?

Nada Máis. Hai que seguir loitando, pero con outro logotipiño. Agora toca facer brainstorming.

Paco Macías, agricultor e editor de Edicións Positivas e da Revista Animal contesta ás cinco preguntas clave



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis?
Que cre que significa Nunca Máis para esa xente?

O meu carácter optimista faime pensar que foi que a xente é máis activa e
inquieta do que marca a realidade cotián, e con NUNCA MÁIS atopamos un
camiño para poñer a andar estas nosa inquedanzas. Sen esquecer, claro está,
que os gobernos axudaron considerándonos a todos como medios parvos, e aí
dixemos ¡quietos paraos!, ¡parvos, pode, pero jilipollas non! Para min
NUNCA MÁIS foi unha emoción colectiva que infectou a milleiros de persoas,
e de seguro que algo deste virus quedou. Eu non sei o que significa NM para
toda a xente, pero para min significa a posiblidade de facer cousas, que
non é pouco.


2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

A verdade é que non o sei, pero parece como un moribundo nas mans de non
sei qué xente.


3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é
necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma
Nunca Máis máis alá do Prestige?

Pois claro que pode resucitar. E se quixesemos que renacese este casemorto
é evidente que habería que inxectarlle sangue novo en forma de incendios,
urbanismo, agricultura, pesca, dereitos cidadáns, democracia,
anticaciquismo, medios de comunicación, violencia... e un logo etcétera.


4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Eu creo que ningún. Debería ser unha organización de xente, non de
organizacións, plataformas, comités, nin nada semellante.


5.Que facemos con Nunca Máis?

Revitalizala lonxe de calquera control político, pensar e actuar en
libertario para que nos sumemos moitos, abrir o abano dos obxectivos...
pero antes de todo isto e moito máis ver a posiblilidade de cambiar as
estructuras de NM. ¿É isto posible? Se o é, vamos pradiante.

Xelís de Toro, escritor e artista polihédrico, galego de Brighton, contesta ás cinco preguntas en cuestión



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cre que significa Nunca Máis para esa xente?

Nunca máis foi capaz de darlle voz clara e independente a un sentir popular que non estaba sendo expresado por ningún outro medio. Convertiuse nunha ferramenta que permitiu que a xente pasase de ser vítima pasiva a ser protagonista.

2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Da a impresión que está nun impasse. Non foi capaz de convertir ese movimento de entusiasmo activo nalgo que teñas visos de continuidade. Sen embargo non creo que sexa imposible conseguir retomar ese espíritu crítico e que podía seguir a ser un referente na sociedade galega.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Si penso que é necesario actualizar os obxectivos. Para moitos o que pasou co Prestige ademáis de un desastre ecolóxico, social e humano foi un desastre democrático. Só nunha sociedade non democrática, que non ten mecanismos de control independentes, os nosos gobernantes puideron actuar con tanta impunidade.

4.Que papel consideras que deberían ter o partidos políticos en Nunca Máis?

Eu creo que os partidos políticos non deberían ter ningún papel en Nunca Máis. E creo que Nunca Máis non debería ter ningún papel na política de partidos. O traballo de NM debería ser un traballo noutra política, na única política que interesa nestes momentos en Galicia, autoorganización social, debate independente, crear redes independentes de movimentos sociais, etc. actuar con espíritu crítico e independente, o papel de NM debe ir dirixido a crear democracia en Galicia, exercéndoa, non pedila senon exercela.

5.Que facemos con Nunca Máis?

A pregunta anterior sinala un pouco o que creo que debe facer NM. Convertirse nunha corrente social independente fora da política de partidos que estimule a democracia activa desde abaixo, que axude a crear correntes de opinión crítica, debate social, e cando sexa necesario tratar de aglutinar de novo a sociedade pola defensa do ben común. Neste momento, construir unha sociedade democrática me parece o mellor paso adiante.

Ugia Pedreira, cantante, directora, escritora, cozinheira, criativa-palavra de moda-, coordinadora, mimosa, organizadora, presidenta duma asociaçom, crítica, parodista, compositora que nom arreglista, observadora, mulher de poucas palavras... responde a tres das cinco preguntas



1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis? Que cre que significa Nunca Máis para esa xente?

A gente que se sinteu parte de Nunca Mais eu creo que é uma parte de Galiza que gosta das mudas, sinte-se valente e "agarda que passe algo" ou simplesmente viu uma catástrofe ecolóxica e desejarom apoiar este movimento cívico e educacional, ou ...coma estas hà múltiples raçons para ir ás manifestaçons.

Hà outra parte, a Galiza dos medos, da desconfianza, da ignoráncia, que nom estava /está /nem estará em Nunca Mais pois para os seus olhos é um movimento promovido e liderado polo Bloque, que nom polos bloques de hormigom aos que estam acostumados/as (isso nom é nem agro, nem art, é o Leste de Europa, é a miseria). Mesmo algum labrego chegou a dizer que a gente nom se movilizara polo tema das vacas tolas, e ele nom ia normalmente á praia.

Aos primeiros he-nos fácil sentir-nos parte de Nunca Mais ainda que nom estejamos activos na Plataforma. É memória histórica.

Eu estou sem estar. Mas quando hà que estar, estou. Ou, a qué estamos?

Nunca Mais é uma bandeira, uma frase empregada ao final dos concertos de artistas galegos comprometidos, um lema com o que Touriño finaliza o seu discurso.

O mais positivo de Nunca Mais para mim é que puxo em contacto a muita gente -localista ou nom- nos seus actos e na web.

Conhecer-se foi o verdadeiramente importante para que nasceram mais pontos "livres" de encontro e expresom.



2.En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Existe uma tenda e muita producçom interesante ao respeito desde qualqueira ponto do pais.

(Deveria dar-se-lhe mais importancia á distribuiçom do material. )

E creo que tem o seu movimento em Compostela.Nom vivo em Santiago de Compostela, conhezo a Galiza

localista porque viaxo muito por ela, interesa-me mas nom a vivo.

Onde ta Nunca Mais de Lalim, Foz, Vila de Cruzes, A Povoa, Ribadeo, Trives?

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma Nunca Máis máis alá do Prestige?

Contesto cuma pergunta. Quem quere trabalhar nela? Duas, quatro pessoas? A tempo parcial ou total?Quem lhes paga para manter activa a Plataforma? Se alguma /as pessoas querem invertir o seu tempo laboral e força na Plataforma, no seu organigrama, na distribuiçom dos productos etc entom terá sentido para eles/as e continuaram o projecto dalguma forma, o resto irá detrás. Colectivos hà muitos, asociaçons tambem, agrupaçons,etc...

1.Que pensas que foi o que fixo que a xente se sentise parte de Nunca Máis?
Que cres que significa Nunca Máis para esa xente?

Foi a unión dunha serie de elementos. En primeiro lugar, o detonante foi a rabia colectiva que orixinou o descubrimento para moita xente de que non estaba soa. A nosa sociedade non ten moitos hábitos de sentirse comunidade, acompañada, os tecidos asociativos están pouco estruturados... E a xente espertou á comunidade que somos. Tamén, dalgún xeito, tíñamos un referente emocional ou político, de sectores como o dos mariñeiros, por exemplo, que se mobilizaron de forma heroica. Ou como a marea de voluntariado ou as voces senlleiras e xentes da cultura que apuntalaron a necesidade de mobilizarse. Eses referentes fixeron unha chamada a sentirse parte do movimento.
En relación coa segunda pregunta, un sociólogo explicaríao mellor. No seu momento foi un berro colectivo, unha casa común. Non sei que significa agora.


2. En que situación consideras que se atopa a Plataforma Nunca Máis agora?

Nunha situación de stand-by, está durmida, aínda que tampouco teño un seguimento exhaustivo. Ou talvez esmorecendo ou aletargada no aspecto estrutural. Na conciencia colectiva, está sedimentada. Será humus dun futuro non afastado.

3.Que sentido lle ves á continuidade da Plataforma Nunca Máis? Pensas que é
necesario actualizar os obxectivos e as liñas de actuación da Plataforma
Nunca Máis máis alá do Prestige?

Depende do horizonte político que nos marquemos. Actualizar desde que óptica? Desde a construción dun movimento cidadán ou desde o referente do sistema electoral? A construción de acción pedagóxica, de democracia participativa e de autoxestión si pagaría a pena. Se falamos dunha loita para a transformación social inmediata, máis de política de acción, o seu papel xa concluiu. Xa concluiu pola nosa incapacidade para a permanencia e os mecanismos do aparato do poder para facelo esmorecer. Hoxe estamos máis preocupados das caídas de don Manuel que dos incendios.

4.Que papel consideras que deberían ter os partidos políticos en Nunca Máis?

Para min non ten relevancia. Os partidos políticos con capacidade de influencia na Plataforma Nunca Máis son os que se expresaron nos parámetros electorais e teñen como mecanismo de actuación pragmática a rendabilidade electoral. Véxo con pesimismo as plataformas de organizacións. Unha das deficiencias deste país está no plataformismo aparatoso. Construír estruturas onde outras estruturas se ven representadas en vez de criar espazos onde a xente se organice.

5.Que facemos con Nunca Máis?

A primeira reflexión: estamos en guerra pero hai que reflexionar. Hai que facer unha análise en profundidade sobre como funcionamos en Nunca Máis para sacar conclusións para un futuro próximo. Hai que tirar conclusións non sobre os resultados ou o punto de vista histórico senón como nos organizamos, como funcionamos, os nosos mecanismos de toma de decisión. A continuación de Nunca Máis pasa pola resposta anterior. A cuestión a resolver é a inmediatez. Estamos á resposta, non á construción. Non prevemos un horizonte de traballo, máis que falar de modelos hai que facer análise de cómo e por qué. Non me interesan as formulacións concretas senón os procesos que levan ás formulacións.

O pasado sábado 13 de novembro o berro Nunca Máis volveu a convocar unha multitude de persoas na rúa. Isto cando van transcorridos dous anos do accidente do Prestige, transformado en catástrofe ambiental de gran magnitude por obra e graza dun Goberno tan mesquiño na xestión da crise como ruín na consideración do noso país.


Que o berro Nunca Máis sexa quen de manter a intensidade actual -medida en millares de persoas que asumen a mobilización social como instrumento de protesta- é un feito a salientar sen dúbida ningunha, máis aínda dada a intensísima maquinaria propagandística que os poderes públicos veñen deseñando co fin de estabelecer, como por decreto, o paso aos baúis da Historia de todo o relacionado co Prestige. Como se fose posíbel soster o engano sobre un pobo que foi quen de asumir un papel protagónico en toda a crise e que non abdicou da súa responsabilidade, fronte ao lamentábel papel duns gobernantes instalados no seu autismo e na súa soberba!

Así, o día 13 de novembro Compostela era unha festa. Festa reivindicativa na que se exixiron solucións reais aos efectos e consecuencias da maré negra e festa de afirmación da dignidade colectiva, baixo a cal emerxeu o Nunca Máis como causa común.

Cadrou a mobilización co debate orzamentario no Congreso do Estado, debate que veu a plasmar a escasa sensibilidade que parece amosar o novo Executivo estatal fronte ao desastre, pois esa era e é a proba do algodón que debía pasar para sermos os galegos e galegas coñecedores das súas intencións no máis curto prazo. E cadrou tamén coa imposíbel reviravolta, patética e grotesca, dun Fraga e dunha Xunta de Galiza a clamar por un Plan Galicia que eles mesmos saben que é herdanza do anterior Goberno, incompleto, intanxíbel e carente de compromiso tanto no seu fondo (contidos) como na súa forma (prazos, liñas orzamentarias).

Nas vindeiras semanas -como o veu facendo decote- Nunca Máis, expresión organizada da sociedade galega na cuestión Prestige, vai debater con certa profundidade acerca do seu papel futuro, xa cunha importante bagaxe de dous anos intensísimos de mobilización social, de traballo, de estudo e de alternativas, mesmo de interlocución en foros diversos.

O nivel de credibilidade e de simpatía que Nunca Máis veu xerando e mantendo en amplos sectores da sociedade galega, ao recoñecernos como referente inescusábel na crise, sendo ben importante, tamén nos vai engadir un plus de responsabilidade nas decisións que vaiamos tomando de aquí en diante. Nese sentido, o que fagamos de reflexión común, de debate aberto coa maior participación social que poidamos, ten que nos aproximar a un espazo compartido no que as demandas e exixencias que abandeiremos sexan o elemento central. Polo tanto, aquilo sobre o que non haxa consenso maioritario debe pasar necesariamente a un plano menor como xeneralidade, co fin de de garantir a non dispersión de esforzos.

Contrariamente a iso, todo sobre o que se estabeleza consenso debe ser obxecto de prioridade, para rendibilizar convenientemente o noso traballo. En definitiva, o que cómpre é seguirmos a remar na mesma dirección, acumulando forzas e gañando en capacidade de presión.

Ao meu ver, aí está a cerna dos retos que temos -que Nunca Máis ten- por diante, que non son poucos se ademais, como comprobamos unha e outra vez, aínda estamos lonxe de poder pasar a páxina do Prestige, con todas as implicacións que isto ten nos máis diversos niveis.

2ª.- O que foi capaz de dar sentido á Plataforma todos estes meses, e logrou a articulación dun movemento social sen precedentes na nosa historia contemporánea, radicou na defensa dunha postura común perante a catástrofe do Prestige e a incompetencia dos gobernantes. Os máis de 400 colectivos que se sumaron ao manifesto de NUNCA MÁIS fixérono baixo esas premisas. Nese sentido, pódese entender como contraproducente e inválido para futuras actuacións da Plataforma, pretender que NUNCA MÁIS asuma o papel protagónico colectivo doutras moitas situacións que requiren resposta social; e con isto non se está a restar lexitimidade a estas propostas, senón que se sinala un perigo certo, xa que o grao de consenso ante as novas reivindicacións ía ser moi inferior ao acadado desde o nacemento da Plataforma.

BLA BLA BLA
PUAJ

Ese ponto que aparece no comentario anterior refírese ao documento publicado pola plataforma para o próximo plenario, que vai aquí enteiro.

Esperemos que desta vez a Plataforma sexa consciente de que a representación dun movemento social coma este esixe un compromiso e sobre todo respeito coas súas diferentes expresións; somos un movemento social, diverso e non necesariamente plegado aos intereses e cilos da democracia representativa, non somos o sindicato da costa, nin o partido político do Prestige.

Un dos partidos políticos que participan na plataforma, participa tamén no goberno do concello de Compostela, que se reitera na súa petición de prisión para a xente que participou nesta manifestación, igual de espontánea que a maior parte do que sucedeu naqueles días:

 http://galiza.indymedia.org/gz/2004/12/1199.shtml

Se unha violación flagrante dos nosos dereitos civís no decurso das movilizacións de Nunca Máis non merece a valoración, denuncia e condena da plataforma cando dous anos despois é cuestionada mesmo pola xustiza, entón non haberá máis remedio que entender que:

a) O BNG apoia a petición de prisión para os manifestantes
b) O que representa a plataforma son os intereses do BNG neste movemento social.
c) Que haberá que pensar en poñer a andar algunha vía de traballo e comunicación alternativa á plataforma para dar saída a aquelas expresións de Nunca Máis que non necesariamente subscriban os intereses do BNG.

Plataforma cidadá ‘Nunca Máis’

Plan de traballo
para o debate no Pleno do mes de decembro de 2004


Introdución

Cando estábamos a debater o plan de traballo da Plataforma para o ano en curso, xa concluíamos que precisábamos enfrontar con "intelixencia e dinamismo" o actual momento da cuestión Prestige, dado que ficaba claro que estábamos diante dunha nova fase da nosa actuación como movemento social.

Eramos –e somos– conscientes de que, aínda que estamos lonxe de que a maré negra do Prestige e os seus efectos se encontren solucionados ou en vías de solución, este asunto non forma parte das preocupacións primordiais da sociedade galega coa mesma intensidade que os primeiros doce meses. Isto é así, non só polo tempo transcorrido (dous anos), senón pola intensa propaganda gobernamental e o consecuente silenciamento mediático de case todo o que teña que ver co Prestige. Case todo, agás o referido ao denominado "Plan Galicia", que parece concentrar a atención tanto dos medios de comunicación como das forzas políticas e outros colectivos sociais.

Pese a todo, a resposta mobilizadora do pasado 13 de novembro puxo de manifesto que importantes sectores da nosa sociedade urxen a demanda de solucións reais á maré negra e os seus efectos, e seguen a ver en Nunca Máis o instrumento idóneo para presionar e facer que os poderes públicos cumpran e garantan as devanditas solucións.

Como repaso á situación, sinteticamente podemos apuntar o seguinte:

- Os traballos da extracción do fuel contido no barco afundido xa se deron por concluídos, aínda que como se prevía unha pequena parte dese fuel non foi extraída, polo que será necesaria a posta en marcha de métodos como a biorremediación para solucionar con carácter definitivo este asunto.

- Seguen a existir zonas do litoral galego afectadas pola contaminación, como se vén alertando desde o movemento ecoloxista, e o que se está a facer é insuficiente, nomeadamente o que se refire á limpeza de coídos e fondos mariños.

- As 170.000 toneladas que se calculan de residuos da recollida do fuel seguen embolsadas en diversos puntos da nosa xeografía, sen que polo momento o Goberno realizase o seu tratamento e reciclaxe.

- Continúan a estar no aire a implementación de actuacións que teñan que ver co desenvolvemento socio-económico do país, nomeadamente das zonas máis castigadas pola maré negra e do sector pesqueiro-marisqueiro, quen máis directamente vén padecendo os efectos da maré negra. Os Orzamentos de 2005, ao igual que os de 2004, non contemplan o esforzo investidor necesario para afrontar as repercusións económicas da maré negra, como desde Nunca Máis se vén denunciando.

- Canto á seguranza marítima, hai que salientar unha vez máis o escaso alcance das medidas adoptadas, fosen de tipo lexislativo ou outras, para unha eficaz prevención deste tipo de desfeitas. E de igual xeito, resulta máis que evidente que tampouco se avanzou nada en todo o que ten que ver cos medios de protección e salvamento, como veu a poñer de manifesto o dramático suceso do afundimento do cerqueiro "O Bahía" fronte ás illas Sisargas neste último verán.

Nesta breve reflexión inicial, non debemos deixar de mencionar o cambio producido no Goberno do Estado, mercé ao proceso electoral celebrado na primavera que acabou por desbancar no dito Goberno ao Partido Popular (PP), sendo substituído por un goberno de maioría non absoluta do PSOE. E neste sentido, tampouco debemos esquecer que a Plataforma cidadá NUNCA MÁIS representou un actor importante na mudanza producida no Goberno do Estado, como por outra parte se veu sinalando desde os máis diversos ámbitos, incluídas as reflexións post-electorais do anterior partido gobernante. O noso labor de mobilización e de conscienciación da sociedade galega ante a catástrofe do Prestige, dirixido a reclamar solucións e exixir responsabilidades, contribuíu a este cambio de Goberno, o que, con todo, non nos debe levar a interpretar que este fose un obxectivo da Plataforma. É máis, a nova situación que se abre vai seguir implicando a necesidade de manter a nosa dinámica con independencia de quen ocupe as responsabilidades no Goberno de Madrid ou na propia Xunta de Galiza, toda vez que como se sinalou anteriormente aínda son insuficientes e carentes de concreción moitas das solucións que se precisan para paliar de vez os efectos da maré negra

Tamén cómpre detérmonos en facer mención do traballo desenvolvido nos últimos meses, traballo que viña fundamentalmente marcado polos acordos do anterior Pleno da Plataforma. O máis salientábel das actuacións da Plataforma nesta xeira foi a gran mobilización do día 13 novembro, instituído por Nunca Máis como Día da Dignidade, e que estivo enmarcada nunha campaña que tiña por lema "Seguimos a exixir solucións e xustiza". Nesta campaña, ademais, promovemos unha reunión cos diferentes grupos presentes no Parlamento do Estado, co fin de expor a nosa insatisfacción cos Orzamentos Xerais do Estado para 2005. Desa xuntanza obtívose o compromiso do partido gobernante de dar cabida a Nunca Máis nos traballos da Subcomisión de seguimento das consecuencias do Prestige.

Outro feito a destacar, foi a celebración, en dúas fins de semana alternas do mes de maio, do Foro da Verdade. O Foro da Verdade cumpriu dous obxectivos básicos: en primeiro lugar, a actualización das reflexións nos máis diversos ámbitos atinxidos pola catástrofe do Prestige, para o que se contou cun número importante de especialistas e técnicos; e en segundo lugar, a consecución novamente de certo eco nos medios de comunicación para a Plataforma e para a actualidade da cuestión Prestige. Con todo, a materia pendente que tivemos coa realización do Foro estivo na discreta asistencia de xente ás diferentes mesas programadas.

En canto ás outras actuacións programadas, cumpriría sinalar que se realizou o seguimento dos traballos da Comisión temporal para o reforzamento da seguranza marítima, do Parlamento Europeo, que concluíu nun informe avaliado publicamente pola Plataforma no seu momento. Así mesmo, en determinadas Comarcas conseguiuse manter certa dinámica de traballo e presenza pública, aínda que de xeito desigual na totalidade do país. Tamén continuaron –e van continuar– os labores da Comisión Xurídica, centrados basicamente no proceso que se segue no Xulgado de Corcubión.

Xa a xeito de conclusión deste apartado introdutorio, e antes de introducir as propostas de traballo e actuación para os vindeiros meses, entendemos que habería que extraer as seguintes conclusións:

1ª.- Aínda cando a dinámica da Plataforma non é a mesma da mantida nos momentos de maior auxe –e polo tanto, capacidade de mobilización–, resulta evidente que a existencia da Plataforma como tal ten pleno sentido e non esgotou nin moito menos o seu traballo. De feito, nunha relectura do manifesto fundacional, e das demandas e exixencias aí contidas, pódese apreciar que existen cuestións pendentes no referente á catástrofe do Prestige. Así mesmo, o desenvolvemento realizado desas demandas iniciais está a contribuír ao mantemento de Nunca Máis como referente para a sociedade galega de todo o que ten a ver coa problemática do Prestige, tal e como se constatou na última mobilización de carácter masivo levada a cabo.

2ª.- O que foi capaz de dar sentido á Plataforma todos estes meses, e logrou a articulación dun movemento social sen precedentes na nosa historia contemporánea, radicou na defensa dunha postura común perante a catástrofe do Prestige e a incompetencia dos gobernantes. Os máis de 400 colectivos que se sumaron ao manifesto de NUNCA MÁIS fixérono baixo esas premisas. Nese sentido, pódese entender como contraproducente e inválido para futuras actuacións da Plataforma, pretender que NUNCA MÁIS asuma o papel protagónico colectivo doutras moitas situacións que requiren resposta social; e con isto non se está a restar lexitimidade a estas propostas, senón que se sinala un perigo certo, xa que o grao de consenso ante as novas reivindicacións ía ser moi inferior ao acadado desde o nacemento da Plataforma.

3ª.- Na Plataforma aínda segue depositada unha parte moi importante de credibilidade da sociedade galega, que entendeu que NUNCA MÁIS representaba e representa unha referencia social, de importancia tanto cualitativa como cuantitativa, en todo o relativo á resposta e á superación da catástrofe derivada do afundimento do Prestige. Nese sentido, as accións futuras da Plataforma deberían ter isto como referencia, o cal sen dúbida nos leva a desenvolver un papel de interlocución coa Administración, en demanda de solucións aos efectos a medio e longo prazo da maré negra.


Propostas de actuación

A seguir, explicítanse unha serie de actuacións que terá que desenvolver a Plataforma nos vindeiros meses, en consonancia coas reflexións anteriormente expostas e coas liñas de traballo abertas e aprobadas en plenos anteriores.


- Dar traslado ás diferentes administracións, basicamente ao Goberno do Estado e á Xunta de Galiza, das exixencias e reivindicacións da Plataforma, con todas as concrecións e melloras que fomos introducindo e que hai que seguir elaborando, desenvolvendo un papel de interlocución coa Administración. Nese sentido, a creación da Subcomisión de seguimento das consecuencias do Prestige, aínda sendo dentro da Comisión de Agricultura e Pesca de Madrid, oferece un espazo que debemos aproveitar.

- Procura de asesoramento técnico e especializado para a elaboración pormenorizada dun catálogo de medidas necesarias para afrontar os efectos que persisten da maré negra (ambientais, socioeconómicos...) e para evitar novos accidentes e novas catástrofes no futuro.

- Control e seguimento das actuacións que se están a desenvolver por parte dos diferentes Gobernos e Administracións, coa intención de avalialas en profundidade e irmos oferecendo as mellores alternativas posíbeis.

- Planificación dun labor comunicacional que nos permita poder manter unha presenza mediática regular e puntual sobre aqueles temas que ben sexan do noso interese ou ben nos veñan dados polas novas que poidan ir xurdindo en torno ao Prestige.

- Realización de campañas sobre aspectos específicos da cuestión Prestige, que permitan vincular a sectores diversos (sectores produtivos, movemento ecoloxista, mundo científico, expertos no mar...) cos traballos da Plataforma e que sirvan como labor continuado de conscienciación da sociedade galega.

- Elaboración dun plan de reactivación económica da Plataforma, que posibilite desenvolver o traballo que temos por diante en mellores condicións. Nese sentido, era de interese publicarmos o material do Foro da Verdade, sempre en función da dispoñibilidade económica que teñamos.

- Atención ao capítulo represivo, posto que xa existe unha sentenza condenatoria contra o compañeiro de Nunca Máis Lugo, Bernardo Valdês Paços, e precisa de toda a cobertura e asesoramento da Plataforma. Tamén é posíbel que non sexa a única circunstancia destas características que teñamos que afrontar.




Santiago de Compostela, 25 de novembro de 2004

Rafa Villar NON é "Membro e voceiro da Xestora Nacional de Nunca Máis".

Será en todo caso "Membro e voceiro da Xestora Nacional DA PLATAFORMA", e quen puxo eso na noticia (debaixo da foto) está xogando coa boa fé de todos nós, ou se equivocou. Eu como teño boa fé, vou pensar que se equivocou, e polo tanto corrixo.

Sería interesante que polo menos unha vez ao ano a plataforma expuxera balance de contas a consideración pública. Non vaia ser que se aplique aquelo de "non morderás a mao daquel que te da de comer" e que quizá explicaría moitas cousas...