Neste sentido o colectivo quere sinalar específicamente que ningunha política forestal terá visos de éxito se non se apoia na sociedade civil e non enfronta de maneira firme e decidida o complexo de intereses e cobizas en xogo tras a vaga de terrorismo incendiario. Iso, para alén do proceso de investigación xudicial, implica unha revisión profunda dos modelos de aplicación das políticas forestais, carentes dun coñecemento real do terreo e dunha política de comunicación participativa que implique conscientemente á poboación no desenvolvemento dos plans e medidas a tomar, evitando a minusvaloración dos riscos e do potencial incendiario, como por desgraza ficou en evidencia nestes días.


Informe medioambiental

Burla Negra ten claro que o monte galego e a súa explotación racional e sostible é un dos factores fundamentais para o desenvolvemento e mantemento da poboación rural e do patrimonio natural galego. Cumpre unha función social e ambiental fundamental que compete a todos os cidadáns e cidadás, por isto entendemos que existen algúns aspectos básicos e imprescindibles que o goberno galego deberá afrontar.

O proceso de desestruturación e abandono progresivo do espazo rural galego acaecido nas últimas décadas tivo coma unha das súas consecuencias máis notables o distanciamento no aproveitamento xeralizado de moitas das superficies de monte, dando lugar a que na actualidade estes espazos se atopen nunha situación que non cubre as expectativas de rendibilidade de acordo coas súas potencialidades ambientais, sociais e económicas.

O Goberno Galego debe afrontar un PACTO SOCIAL E POLÍTICO que redefina os obxectivos xerais de planificación e ordenación do monte no presente e futuro considerando que a maior parte dos recursos e beneficios derivados do monte deben facerse nunha escala de tempo a medio e longo prazo.
A administración galega debe liderar e impulsar a integración e compatibilidade dos usos do monte e, para iso, deberá contar cos diferentes sectores implicados directa ou no territorio, ben sexan, propietarios particulares, comunidades de montes, asociacións de gandeiros, cazadores etc., para redefinir a política agroforestal e de conservación da natureza con información e participación activa dos sectores e axentes sociais e asumir a axeitada corresponsabilidade na xestión dos terreos.
As administracións deberán fomentar o diálogo entre os diferentes axentes de xeito que se alcancen compromisos e acordos asinados polas partes implicadas.

A aplicación das diferentes normativas e directrices legais relacionadas coa ordenación e uso do territorio deben gardar unha necesaria relación de concordancia a fin de mellorar as políticas de xestión na conservación, vixilancia e aproveitamento que dos espazos forestais se poida facer.

Debe existir unha aplicación estrita das directrices de ordenación forestal, de tal xeito que todas as accións que se leven a cabo nos mesmos estean enmarcadas dentro de documentos de ordenación nos que se planifiquen as operacións a realizar segundo os obxectivos marcados.

A xestión do monte deberá ter en conta os condicionantes e circunstancias propias de cada lugar e sobre todo aqueles aspectos que axuden a previr as consecuencias derivadas dos posibles efectos do cambio climático.

A gran cantidade de accións que supón a xestión dos montes deberán seguir de xeito xeneralizado os criterios de calidade da xestión sostible e diversificación de producións e usos, que inclúen ademais de unha xestión forestal responsable un obrigado respecto polo principio da conservación da biodiversidade no monte e dos seus espacios naturais máis singulares.

A xestión dos montes deberá garantir o cumprimento no tempo das súas múltiples funcións, ecolóxicas, protectoras, económicas, laborais, sociais, recreativas e culturais. Isto é o que determina o beneficio público do monte e que obriga a administración galega a velar polo seu cumprimento mediante unha tutela que se deberá exercer independentemente de que o titular da propiedade forestal sexa público ou privado.
Deberá impulsarse unha silvicultura preventiva que diminúa o risco de incendios mediante un control selectivo do combustible vexetal. Perseguirase unha diversidade estrutural, variedade e discontinuidade espacial, dentro de cada sistema forestal. Estas consideracións deberán ser de obrigado cumprimento en zonas con especial risco de incendios.

Deben incentivarse medidas compensatorias, por todos os beneficios sociais, aos propietarios e propietarias por medio de bonificacións fiscais, así como medidas de fomento preferenciais de asistencia técnica que se estimen oportunas.

MEDIDAS URXENTES A TOMAR POLAS ADMINISTRACIÓNS DESPOIS DA VAGA DE INCENDIOS

Debemos entender o incendio como unha perturbación que provoca un cambio importante nun ecosistema. Unha perturbación é un punto de partida nunha sucesión ecolóxica.

Inspección das superficies queimadas e zonificación das mesmas en función das características do lume (intensidade, velocidade de avance, e incluso hora do día), extensión e áreas queimadas. Esta zonificación calificará os diferentes lugares en relación co seu grao de afección.

En áreas con características xeomorfolóxicas determinadas (elevadas pendentes, zonas próximas a cursos fluviais) e en lugares con afección elevada por parte do incendio executaranse con caracter inmediato medidas para evitar a perda de solo, tales como barreiras construídas con ramaxe seguindo as curvas de nivel…

Trituración de restos vexetais que ficando no monte sirvan para protección da capa superficial do solo e axuden a rexeneración natural das especies vexetais etc..

Estudiar a posibilidade de aplicación de compost nos espacios forestais de xeito que permitan protexer a capa superficial do solo e axuden ó aporte de nutrintes
Inspección da madeira en pe, avaliación de danos e definición das zonas de corta urxente. Considerando o valor da madeira non afectada polo lume ou afectada lixeiramente.

Buscar medidas que beneficien e axuden á recolonización por parte da fauna dos territorios afectados. Deixar pequenas zonas con toradas de árbores afectados.

Eliminación da madeira queimada como posible portadora de pragas. Aínda así non se deberá xeralizar e haberá que analisar cada caso en concreto.

A restauración das áreas queimadas deberá realizarse mediante proxectos multidisciplinares que terán en conta o fomento das especies autóctonas, a diversificación das produccións e dos usos, así como os condicionantes de cada área.