Ide todos os que podades e difundideo con todos os medios que teñades a disposición, a ver si cada día somos mais, como no xabarín crub.

Que putada, el elefante se me murió ayer y el caballo lo tengo constipado... bueno tengo dos periquitos azules.

Un saludo.

Vou por diante, as datas da lenda son:

23 de decembro, a autoconga.

27 de xaneiro, a looooooooonga asamblea no atreu.

24 de febreiro, este sábado, ás 17, en maría pita, o que nos pete falar e facer pola rúa. Tertulia-mani.

Sí, o sábado, no recuncho da choiva.

¿E cantos éramos, éramos cen, éramos douscentos?

Eramos vintetrés.

¿E qué, invadímo-la rúa movendo as trompas e as orellas?

Vintetrés, non sexa que creamos que somos unha organización de masas -non o quera o mar- Tan poucos que todos tivemos que falar.

Xente de tóda-las edades. Doutras xuntanzas, ou que lera as octavillas, ou que entrara no foro. A conversa un pouco ríxida ó principio, unha lectura ritual do artículo 47 da constitución. Logo a conversa interminable, no soportal do concello, pola rúa, nun bar, outra vez pola rúa, e así cachos de conversa liscaron pola cidade.

Non vos engano, debecía por choutar, ai, pero estamos aquí, nesta rixidez tan flexible, nesta densidade na que custa fluir. Daquela hai que estar preparados, de cando en vez a enerxía será moi libre e amorosa.


Estou contento, góstame a ondulación da conversa, a súa sinxela forza e profundidade, o remar entre illas, estarse dicindo de súpeto cousas difíciles de dicir, estar a pensar en voz alta no que non se pode pensar porque...da medo...non se pode...pensar no medo.

(O runrún do atreu, a autoorganización alá, cada semana, o nomadear duns grupos ós outros)

O vindeiro sábado, asamblea aberta para falar un pouco do que se quere ou soña para o 24 de marzo, o día en que se sairá á rúa por todas partes. Aínda non sei o sitio e hora, xa me enterarei. Vinde, asamblea movediza.