- Contido de publicación aberta de politicos
http://galiza.indymedia.org/gz/politicos-newswire-content.rss
- Contido de publicación aberta de politicosGaliza IndymediaOpen Content License, http://www.opencontent.org2008-03-15T16:48:25+01:00Video da acción e manifestación feminista do 8-M en Vigo
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/03/14721.shtml
Este 8 de marzo, marcado pola ilegalización das tradicionais mobilizacións desta data, transcorreu en Vigo con especial movemento e sorpresas.. Unha mostra esta peza audiovisual
Este 8 de marzo, marcado pola ilegalización das tradicionais mobilizacións desta data, transcorreu en Vigo con especial movemento e sorpresas.. Unha mostra esta peza audiovisual
]]>
Unhas horas despois de que comezara o 8 de marzo unhas feministas quixeron mudar a cidade de Vigo.
<br />
<br />Primeiro encheron farolas, marquesinas e paredes da Praza da Industria con imaxes de mulleres traballando, realizando tarefas vitais, que as veces parecen resultar invisibeis para moitos.
<br />
<br />Despois dedidiron asaltar o monumento ao traballo que está nesta praza, que é un ferreiro masculino.
<br />
<br />Con tecido morado e unha faixa co lema "Mulheres em pe: Da-lhe umha martelada ao machismo", travestiron ao ferreiro para criticar esta construción simbólica e comezar deste xeito a xornada de (i)reflexión.
<br />
<br />Ao longo da noite houbo grupos de mulleres berrando nas paredes da cidade e pendurando faixas con lemas como "Pola independencia da loita feminista: Non nos manipulan".
<br />
<br />Ás 12 da mañá, e na Praza 8 de marzo, comezaba a chegar a xente convocada para a mobilización que saía desta praza e remataba diante dos xulgados, onde se ían entregar as autoinculpacións recollidas polo aborto.
<br />
<br />No video hai un pequeno resumo tanto da acción, como da manifestación, na que un numeroso grupo decidiu ocupar as rúas e manifestarse, máis alá das prohibicións e demais parvadas.
<br />
<br />Parabéns a todas as mulleres, e especialmente ás da Assembleia de Mulheres de vigo.
<br />
<br />A vitoria é nosa!
<br />
<br />Podedes consultar o video de todo isto na seguinte ligazón:
<br />
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://piratasgz.blip.tv/file/727028/">http://piratasgz.blip.tv/file/727028/</a>
2008-03-08T19:58-07:00piratasgzhttp://piratasgz.blip.tvptIzquierda, Política y Mercado
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/03/14680.shtml
En las sociedades de mercado la actividad política se realiza al margen de la vida de l@s ciudadan@s. Dicha actividad consiste, sobre todo, en crear las condiciones que hagan posible la libertad de empresa y en gestionar sus permanentes crisis económicas, ecológicas y bélicas. Aunque el caos mercantil no podría sostenerse ni un día sin las muletas del estado, los políticos de mercado se esfuerzan en convencernos de lo peligrosa que es cualquier intervención política en la economía.
En las sociedades de mercado la actividad política se realiza al margen de la vida de l@s ciudadan@s. Dicha actividad consiste, sobre todo, en crear las condiciones que hagan posible la libertad de empresa y en gestionar sus permanentes crisis económicas, ecológicas y bélicas. Aunque el caos mercantil no podría sostenerse ni un día sin las muletas del estado, los políticos de mercado se esfuerzan en convencernos de lo peligrosa que es cualquier intervención política en la economía.
]]>
La derecha vocifera, como si se acabara el mundo, contra las regulaciones laborales, medioambientales o sociales. Sin embargo, recibe con agrado las jubilaciones anticipadas y el seguro de desempleo para facilitar sus despidos así como las desgravaciones fiscales y la exención de la cuota empresarial a la Seguridad Social. Todos ellos mecanismos para transferir recursos públicos a sus cuentas de resultados. Más aún, claman por la inyección de liquidez en el sistema bancario, las ayudas frente a las perdidas producidas por la especulación, la deslocalización o la competitividad que ellos mismos defienden y por infraestructuras y equipamientos para nuevas urbanizaciones a pesar de existir tres millones de viviendas vacías.
<br /> Entre la izquierda y la derecha existen diferencias. Ante los desastres del mercado y el libre comercio, la derecha propone más mercado y la izquierda más estado. Pero ambas coinciden en la aceptación del mercado como principal mecanismo regulador de la vida económica y social. Tanto la derecha como la izquierda conciben la política, no antes de la economía fijándole fines y poniéndole límites, sino después poniéndole parches y pagando los costes de sus desaguisados. Todos los políticos parlamentarios hacen su política desde las leyes del mercado y no desde la centralidad de los derechos y libertades de la gente. El régimen político que permite que la libertad de empresa tenga más fuerza que las libertades y los derechos ciudadan@s usa el nombre de “democracia”. Los políticos, sindicalistas e intelectuales defensores - o leales opositores - de este orden, se autodenominan “los demócratas”.
<br /> En el régimen parlamentario de mercado la oposición se reduce a expresiones de desacuerdo verbal entre corporaciones de políticos profesionales que no persiguen cambiar el rumbo de la sociedad sino empuñar el timón. El pluralismo político se limita a las broncas parlamentarias y mediáticas entre el modelo liberal – keynesiano defendido por la izquierda cuando está en la oposición y el modelo neoliberal defendido y aplicado por la derecha y por la izquierda cuando está en el gobierno. La oposición real es la que no se produce entre quienes consideran el capitalismo un hecho natural y quienes lo consideran un hecho político producto de la desigualdad, el dominio y la explotación. La existencia de la izquierda está vinculada a la oposición de masas contra el orden totalitario y violento del mercado. Al igual que no hay libertad sin lucha por la liberación, no hay izquierda sin enfrentamiento con el capitalismo. El vacío de oposición es simétrico con el vacío de una izquierda real, entendida ésta como una teoría y una práctica política sustancialmente diferentes de la teoría y la práctica de la derecha.
<br /> Las políticas redistributivas, de cohesión social e igualdad de género deben ser apoyadas. Pero sin olvidar su carácter paliativo y su dimensión demagógica. Más allá de su positividad parcial son, sobre todo, un instrumento para la sostenibilidad del mercado, un mecanismo para desactivar cualquier movimiento social que avance en solitario y maquillaje para la izquierda capitalista. Las políticas sociales, ecológicas y feministas de los “políticos de mercado” son una gota de bálsamo frente a la potencia ideológica - constructiva y destructiva - del enriquecimiento y la competitividad.
<br />Romper con el PP es conseguir que vivienda, alimentación, educación y sanidad estén fuera del mercado, que se respete la autodeterminación popular, que los cuidados tengan el rango de actividad primordial para tod@s y que el gobierno se mantenga al margen de agresiones y crímenes de guerra contra otros pueblos, lo que supone cancelar las bases militares extranjeras en nuestro territorio y poner fin a la pertenencia del estado español a la OTAN. Pero esto significa romper también con casi toda la política del PSOE. Votar por el PSOE significa votar a favor de sus políticas enfrentadas al PP (el 5%), pero también significa votar a favor de sus políticas coincidentes con las políticas del PP (el 95%). Votar al poli bueno contra el poli malo es cumplir fielmente el guión que han escrito para nosotros. Este guión permite que la violencia competitiva - más totalitaria cuando más global - se despliegue libremente.
<br />Las catástrofes sociales y ecológicas son impotentes por la naturalización del mercado, del individuo individualista, de la competitividad y de la subordinación de las mujeres a los hombres. El lenguaje compartido por empresarios, políticos, sindicalistas e intelectuales jornaleros, clausura toda oposición verdadera. Desde dentro de este “coro único” no hay salida. A pesar de sus consecuencias, el auge de la economía de mercado se explica por su capacidad para convertir la democracia en “política de mercado”. Es decir, en una dictadura parlamentaria del capital.
<br />La política de mercado supone el ascenso de políticos e intelectuales insignificantes cuyo liderazgo se basa en la construcción social de un individuo de mercado que sólo aspira a ser productor y consumidor de mercancías. Este esclavo voluntario es halagado por los líderes de opinión que llaman tolerancia a su indiferencia individualista y madurez democrática a su oportunismo político y ético.
<br />La economía de mercado, la política de mercado y el individuo de mercado se presentan como un cierre sistémico, como la culminación de la libertad humana y como la superación del hambre, la irracionalidad y la violencia. Sin embargo, la injusticia armada del mercado campea por el mundo, sembrando el odio y la venganza. En la historia de la humanidad no ha habido un modelo civilizatorio más irracional, excluyente y violento que la actual globalización capitalista.
<br />Cualquier movimiento social que no se deje sobornar ni intimidar, es objeto de criminalización y represión haciendo caso omiso de libertades políticas y garantías jurídicas. La dificultad para luchar por la paz, la democracia y la seguridad desde dentro del régimen parlamentario, explica muchas expresiones violentas calificadas como terrorismo. Esta dificultad consiste en la negación “oficial” de la verdadera naturaleza de los conflictos. Pero dicha negación no disuelve los daños ni hace desaparecer a las víctimas de dichos conflictos. Lo que es aplastado y reprimido acaba reapareciendo de forma destructiva y autodestructiva.
<br /> Estar contra el terrorismo exige identificar sus causas. Todo lo contrario de lo que hizo la Comisión Parlamentaria que investigó en 2005 los atentados del 11-M-04 en Madrid. En lugar de analizar la relación entre dichos atentados y la participación del estado español en la invasión de Iraq, esta Comisión se dedicó a especular sobre qué había fallado en los servicios de seguridad para que los terroristas pudieran poner las bombas. Con semejante planteamiento no es de extrañar que dicha Comisión fuera incapaz de llegar a conclusión alguna. Ni tampoco que, una vez descentrada la investigación, el PP utilizara este foro con el mayor cinismo para proferir las acusaciones más inverosímiles, burlándose del parlamento, de la democracia, de la población española y de los 197 muertos y 1.500 heridos producidos como - una primera - respuesta a su participación en los crímenes de guerra contra el pueblo iraquí además de otras cooperaciones con el terrorismo de estado de Israel y EEUU contra el pueblo palestino y otros pueblos.
<br /> Resolver el problema del terrorismo nos obliga a mantenernos alejados del uso que hacen de él quienes no pueden ni quieren plantearse sus verdaderas causas. El peor servicio a la causa de la paz y los derechos humanos es ponernos detrás de las pancartas antiterroristas de quienes defienden e impulsan la globalización, el libre comercio de alimentos, la precariedad, las privatizaciones y las organizaciones armadas internacionales contra los trabajadores y los pueblos del mundo. Es decir del terrorismo mayorista. Estas políticas producen millones de muertes por hambre, guerras, explotación laboral y enfermedades evitables.
<br />La acción militar en represalia al lanzamiento de misiles caseros desde Gaza contra territorios ocupados por los israelíes, persigue doblegar a la población civil para que reniegue del gobierno de Hamás legítimamente elegido. Al mismo tiempo, la izquierda laica palestina hace negocios con Israel y EEUU para destruir a su rival islámico elegido democráticamente. Quienes asesinan cada día niñ@s palestin@s desde sus blindados y sus misiles, consideran terrorista a un joven suicida que hace explotar su mortífera carga en un autobús. ¿Con qué autoridad moral se puede llamar “terrorista” a unos y “ejército” a otros? ¿Con qué argumento se puede calificar de izquierda al presidente Mahmud Abbas y sus seguidores?
<br /> El debate metafísico sobre qué asesinatos son acciones terroristas y cuales no, forma parte de la propaganda de guerra. Lo único importante para acabar con el terrorismo es la resolución dialogada de los conflictos en base a la justicia y la democracia. Todo lo demás es ruido y tormentas en un vaso de agua entre globalizadores y alterglobalizadores. A las 24 horas de reconocer el derecho de autodeterminación como principio básico de cualquier Constitución democrática, se terminaba la violencia de ETA (las otras violencias, no). Sin embargo el bipartidismo que administra la monarquía neofranquista no puede revisar la Constitución aprobada bajo la amenaza del golpe militar sin poner en cuestión su propia legitimidad. Por otro lado, al día siguiente de sacar a España de la OTAN, romper relaciones con el estado terrorista de Israel y traer los soldados españoles de Líbano y Afganistán, desaparecería el peligro de atentado islamista en territorio español. Pero la servidumbre del régimen al imperialismo de los EEUU impide al régimen monárquico dar ese paso.
<br />La izquierda capitalista, los movimientos sociales que ésta ha colonizado y el circo electoral, forman parte del problema, no de la solución. Es necesario avanzar, sobre todo desde fuera de este escenario. Lo que más les duele es que no ejecutemos voluntariamente el miserable papel que nos han asignado. Eso exige dejar de apoyar a los partidos y sindicatos que, con palabras de izquierda, realizan políticas de derecha, pero también olvidarse de las subvenciones y apoyos procedentes de ese mundo. Dejar de echar balones fuera y comprometerse con la organización política de las víctimas del mercado y del estado desde abajo del todo. El que quiera peces tiene que mojarse. Así se evitará el aislamiento de quienes luchan de verdad y se deslindarán los campos entre la izquierda y la derecha, hoy confundidos en un bipartidismo neofranquista que, a través de sus redes clientelares, penetra como una metástasis en los movimientos sociales y en la conciencia de todos. Por eso nadie se cree nada. Muchos millones de personas asalariadas votan al PP porque es más racional votar al original que votar a las copias. En este contexto cualquier avance de la izquierda en el terreno electoral es a costa de la liquidación de sus valores ideológicos y de su memoria histórica. Con nuestra debilidad aumenta la fuerza y la osadía del enemigo.
<br />La fuerza del PP tiene su condición en la complicidad del PSOE. El PSOE no puede atacar al PP porque sería como atacarse a sí mismo, ya que comparte casi todas sus propuestas económicas y políticas, tanto en el Estado Español como en las relaciones internacionales. La impunidad del poder se explica por la falta de autonomía de sindicatos, organizaciones ecologistas, feministas, de solidaridad internacional, etc., respecto al PSOE.
<br /> Hace poco más de un año oí decir a Teresa Toda, víctima – entre otros muchos – de la Audiencia Nacional en el macroproceso 18/98: “el sufrimiento nos hace mejores personas”. Ciertamente, la entereza ante la injusticia y la represión, la autonomía teórica, política y económica, el apoyo mutuo y la firmeza ante los cantos de sirena que premian al esquirol, nos hace mejores personas. Para los políticos de mercado, cobardes y oportunistas, este comportamiento es propio de lunáticos. Pero para la regeneración política y ética de la izquierda son virtudes insoslayables que hoy, en el Estado Español, no tienen nada que ver con el mercado electoral.
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />Agustín Morán, marzo de 2008
<br />
<br />
2008-03-07T11:16-07:00Agustín Morán. CAESesSuramérica: anarquistas y antimilitaristas decimos NO a la guerra
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/03/14666.shtml
* Ante la amenaza de conflicto bélico que involucra a los gobiernos de Colombia, Ecuador y Venezuela, anarquistas y antimilitaristas del continente comenzamos a movilizarnos a través de la palabra y la acción para repudiar lo que sería una monstruosa agresión del poder estatal contra nuestros pueblos. He aquí dos documentos que llaman a enfrentar semejante barbaridad.
* Ante la amenaza de conflicto bélico que involucra a los gobiernos de Colombia, Ecuador y Venezuela, anarquistas y antimilitaristas del continente comenzamos a movilizarnos a través de la palabra y la acción para repudiar lo que sería una monstruosa agresión del poder estatal contra nuestros pueblos. He aquí dos documentos que llaman a enfrentar semejante barbaridad.
]]>
<br />__Declaración de antimilitaristas de Latinoamérica: No necesitamos otra guerra más__
<br />
<br />No necesitamos otra guerra más. Nosotras/os, objetoras y objetores de conciencia y antimilitaristas del Ecuador, Colombia, Venezuela, y toda América Latina y el Caribe, unidos, nos negamos rotundamente a una escalada bélica que desemboque en una guerra que, nuevamente, nos intente dividir. Ya bastante tenemos con el hambre, la corrupción, el militarismo exacerbado, el impúdico gasto militar, la inseguridad ciudadana, el continuo bofeteo a los derechos humanos por parte de nuestros gobernantes, para que nos quieran regalar un conflicto armado más.
<br />
<br />Una guerra sólo fortalecerá los respectivos nacionalismos de los países en conflicto, aumentando la xenofobia instalada en nuestros países. Fortalecerá a las Fuerzas Armadas, que encontrarán otra razón para incrementar sus presupuestos y servirá para esconder aún más los problemas que nos aquejan como pueblos latinoamericanos y del Caribe: la explotación sin control de nuestros recursos, los altísimos niveles de desempleo, la discriminación y violencia de género, la corrupción y las mafias del poder, las comunidades desplazadas por conflictos bélicos o por monocultivos agrícolas y forestales, el racismo y la discriminación por clase, etc. Nada eso se solucionará por la guerra. Al contrario, significará que esos problemas aumentarán como han aumentado en cada dictadura y guerra civil.
<br />
<br />Una guerra entre estados latinoamericanos es, al mismo tiempo, una conflagración civil entre pueblos hermanos, conducidos al matadero por gobiernos militaristas, tanto de derecha como de izquierda. Los únicos vencedores de un enfrentamiento fratricida entre hermanas y hermanos son los comerciantes globales de armas, que desde Estados Unidos hasta la Federación Rusa, construyen laboratorios de guerra y opresión en nuestros países bajo eufemismos como el "Plan Colombia".
<br />
<br />Decimos no a la guerra y a sus preparativos. No al fortalecimiento de cualquier militarismo, sea de derecha e izquierda. Sí a la autonomía de los pueblos y de sus luchas. Sí al hermanamiento latinoamericano.
<br />
<br />Convocamos a una acción conjunta contra el militarismo y la guerra, partiendo desde nuestra convicción de seguir trabajando juntas y juntos por la promoción de la justicia y la solidaridad, fuera de los cuarteles, en cada uno de nuestros países.
<br />
<br />Antimilitaristas de Latinoamérica y el Caribe
<br />
<br />Organizaciones:
<br />- Internacional de Resistentes a la Guerra - IRG/WRI
<br />- Grupo de Afinidad Antimilitarista de Asunción GAAA (Asunción-Paraguay)
<br />- Pelao Carvallo, consejero IRG
<br />- Yeidy Luz Rosa Ortiz, Casa Feminista de Rosa - Quito, Ecuador
<br />- Periódico El Libertario - Venezuela
<br />- Xavier León, Grupo de Objeción de Conciencia del Ecuador - GOCE
<br />- Movimiento Antimilitarista y de Objeción de Conciencia MAOC Chile
<br />- Adriana Castaño Román, Red Juvenil de Medellín, consejera IRG
<br />- Acción Colectiva de Objetoras y Objetores de Conciencia (ACOOC) Bogotá
<br />
<br /> Adhesiones a : <img src="/img/maillink.gif" border="0"/> <a href="mailto:antimililat@gmail.com">antimililat@gmail.com</a>
<br />
<br />***************************************
<br />
<br />__Sin paz no hay revolución posible__
<br />
<br />Lo ha dicho Castro: “Suenan trompetas de guerra en Suramérica”. La escalada verbal entre Uribe y Chávez alcanza finalmente visos de ser algo más que dialéctica. Se despachan tanques a la frontera, se expulsan embajadores y los discursos y apariciones públicas, ya de por sí caldeados, aumentan un punto la retórica del enfrentamiento. Tal vez no sea esta vez, aunque no cabe duda que la situación es alarmante. Tal vez las aguas vuelvan por ahora a su cauce, en espera de una ocasión futura que desencadene el conflicto. Espero de todo corazón que éste no se produzca nunca, porque me repele la perspectiva de ver a un pueblo matándose con otro por intereses de Estado, sea cual sea la circunstancia. Pero de momento todo apunta al pesimismo.
<br />
<br />Porque la verdad es que una retórica belicista favorece tanto a Uribe como a Chávez, y quizás más aún a este último. Lo cierto es que el discurso revolucionario del Comandante está en una de sus horas más bajas. Tras la derrota del 2 de Diciembre, el primer varapalo electoral que recibe, se han abierto las compuertas del descontento dentro del chavismo. Pero no ese que sale en las televisiones haciendo declaraciones altisonantes, sino el del pueblo, ese que se abstuvo y causó la derrota de la reforma constitucional, el mismo que está harto de Mercales desabastecidos y Misiones abandonadas mientras que la boliburguesía se pasea en carros caros. Ese que denuncia los casos de corrupción y se enfrenta a la burocracia del Ministerio del Trabajo y a cambio sólo recibe perdigonadas de la Guardia Nacional. Precisamente el mismo al que el chavismo más cercano al presidente denomina desviación ultraizquierdista o anarquista, o del que se dice que no está preparado para el socialismo después de nueve años esperando a que se mueva ficha de verdad, y que se desespera de ver todos los guiños de Chávez a la derecha en los últimos meses. No en vano se multiplican desde el poder constituido las llamadas a la disciplina interna, a hacer piña para el esfuerzo electorero que se avecina. Todo ello, como no, junto con las expulsiones fulminantes por orden presidencial del PSUV de los que levantan la voz, aunque sea para denunciar un caso de corrupción, y a pesar de que el tal partido aún no está ni constituido, ni tiene estatutos, ni nada, aunque ya tenga comité disciplinario.
<br />
<br />No es la primera vez que cuando se agota la retórica revolucionaria de un movimiento populista, se recurre a un nacionalismo rancio, vociferante y agresivo. Es el mejor remedio contra la disensión, porque al tener un enemigo externo, se le puede asociar cualquier amenaza interna a la estabilidad del régimen, y así se resuelve el problema de los críticos, porque sin duda han de estar a sueldo del enemigo. De esto ha habido mucho en Venezuela: que si Bill Gates implanta chips a la gente, que si no se quién trabaja para la CIA, en fin, lo de siempre. En realidad un conflicto abierto con Colombia sería tan sólo un paso más en esa retórica, la tabla de salvación de un chavismo que pierde el norte y la base. Por eso no es de extrañar que aunque el problema principal sea la violación de la frontera ecuatoriana por tropas colombianas, el gobierno venezolano se apresure a participar en la refriega y aumente la tensión movilizando tropas, en lugar de jugar el papel de pacificador del que realmente se podría beneficiar diplomáticamente.
<br />
<br />Por supuesto Uribe también vive de la confrontación. Ha dado todos los pasos posibles para sabotear cualquier diálogo con la guerrilla, para impedir la liberación de los secuestrados, para fomentar una solución armada al conflicto (o lo que es lo mismo, su perpetuación), porque con ese discurso llegó al poder, y ya anda sondeando la posibilidad de una reforma constitucional que le permita una nueva reelección. Por cierto, hay coincidencias que asustan.Y si no que me expliquen qué es eso de matar al mediador en la liberación de Betancour unos días antes de que se anuncie su posible liberación. Desde luego, ha dado muestras claras de preferir una guerra en toda regla a un acuerdo pacífico. La suya siempre ha sido una política agresiva y paramilitar, que equipara los intentos de organizar una sociedad civil viva y activa, una necesidad urgente en Colombia después de sesenta años de conflicto, con el apoyo a la guerrilla. De nuevo una muestra de cómo se puede usar el enemigo existente para perseguir lo que se concibe como una amenaza. Por supuesto con el apoyo de los Estados Unidos, que sería el más beneficiado de un conflicto que encenagase a Venezuela en una larga guerra. Desde luego, no hay nada tan grato para el poder establecido como el consenso, y Uribe lo explota todo lo que puede, hasta el punto de que los uribistas ya tachan a cualquier crítico con el gobierno de guerrillero, por no hablar de sindicalistas, defensores de derechos humanos, etc. Uribe ha hecho una apuesta por el poder personal a costa de todos los colombianos, que ahora se ven amenazados por la posibilidad de una guerra, tanto como por la vuelta de las FARC a la campaña de atentados indiscriminados. Desde luego, debe haber pocos pueblos en el mundo que sufran tanto a sus gobernantes como el pueblo colombiano.
<br />
<br />Al fin y al cabo una guerra sólo va a servir para perpetuar a ambos dirigentes en el poder, cada uno agitando los trapitos de colores que tanto emocionan a los nacionalistas, unas banderas que en este caso son dolorosamente parecidas. Y mientras tanto el pueblo desangrado, en una guerra que no es la suya, la de clases, llorando a sus hijos, sin justicia, ni pan, ni paz. Seguro que ni los burgueses, ni los políticos, ni los burócratas van.
<br />
<br />Pero en el caso de Venezuela hay un mal añadido. Que nadie dude, que en el caso de una guerra se acaba la revolución. De nuevo los políticos de todo pelo le van a cambiar al pueblo su esperanza por espejitos de colores, en este caso balas y machetazos. En el caso de un enfrentamiento armado, nada más fácil que intensificar los llamados a la disciplina, descalificar a los que se atrevan a tomar una iniciativa que no parta del gobierno; nada más fácil que cambiar las prioridades, de la construcción del socialismo del siglo XXI a la victoria en la guerra. Eso del socialismo, para después, para cuando se pueda, si es que se puede. Ya se vio en España, y al final uno se queda sin la revolución, sin la guerra y bien jodido.
<br />
<br />Como siempre, la única solución a la locura de los gobernantes es el pueblo, una marea revolucionaria que se lleve por delante a los demagogos, populistas y vende madres de ambos lados de la frontera, y se dedique a construir la sociedad civil fuerte, desde abajo, independiente del poder que se perpetúa a sí mismo. Una sociedad auto-organizada, revolucionaria por talante y naturaleza, sin liderazgos cegadores, internacionalista y solidaria. Que reconozca que el pueblo colombiano, el venezolano y el ecuatoriano, son hermanos por muchas cosas, en sufrimiento, y por su deseo de paz y de justicia. Y para empezar, nada mejor que no dejarse engañar por proclamas bélicas y rechazar radicalmente la guerra entre estados, cualquier guerra, excepto la de clases. La movilización por la paz tiene que empezar en cuanto comienzan a sonar los tambores de la guerra. Para luego es tarde.
<br />
<br />Miguel Martín
<br />
<br />[Mas información en www.nodo50.org/ellibertario]
<br />
2008-03-06T03:52-07:00Anarquistas y antimilitaristashttp://www.nodo50.org/ellibertarioesPresentación de Granada Vía Verde
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/03/14637.shtml
Presentación de Granada Vía Verde
Presentación de Granada Vía Verde
]]>
PRESENTACIÓN DE GRANADA VÍA VERDE:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/granada-va-verde.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/granada-va-verde.html</a>
<br />
<br />Historia:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/historia-granada-va-verde.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/historia-granada-va-verde.html</a>
<br />
<br />Mínimos:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/mnimos-granada-va-verde.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/mnimos-granada-va-verde.html</a>
<br />
<br />Estructura organizativa:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/estructura-organizativa-granada-va_7683.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/estructura-organizativa-granada-va_7683.html</a>
<br />
<br />Líneas de trabajo:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/lneas-de-trabajo-granada-va-verde_23.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/lneas-de-trabajo-granada-va-verde_23.html</a>
<br />
<br />
<br />ACITIVADES DE GRANADA VÍA VERDE:
<br />
<br />(apoyamos) Bicicrítica:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://bicicriticagranada.wordpress.com/">http://bicicriticagranada.wordpress.com/</a>
<br />
<br />Biciescuela – Seguridad ciclista:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://www.onubenses.org/masacritica/grverde/manualbiciI.pdf">http://www.onubenses.org/masacritica/grverde/manualbiciI.pdf</a>
<br />
<br />Cicloturismo:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/cicloturismo">http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/cicloturismo</a>
<br />
<br />Compra-Venta Bici:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2005/06/compra-venta-bici.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2005/06/compra-venta-bici.html</a>
<br />
<br />Contra la Violencia del Tráfico:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/contra%20la%20violencia%20del%20tr%C3%A1fico">http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/contra%20la%20violencia%20del%20tr%C3%A1fico</a>
<br />
<br />Contrapublicidad (no al coche):
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://www.youtube.com/user/granadaviaverde">http://www.youtube.com/user/granadaviaverde</a>
<br />
<br />Escuelas Talleres Bici Autogestionados y Gratuitos:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2005/06/escuela-taller-bici-gratuito.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2005/06/escuela-taller-bici-gratuito.html</a>
<br />
<br />Guía Caminos en la Aglomeración Urbana de Granada:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/gua-caminos-de-la-aglomeracin-urbana-de.html">http://granadaviaverde.blogspot.com/2000/02/gua-caminos-de-la-aglomeracin-urbana-de.html</a>
<br />
<br />(formamos parte de) Hartos del Cemento:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/hartos%20del%20cemento">http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/hartos%20del%20cemento</a>
<br />
<br />Peatón Crítico:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/peat%C3%B3n%20cr%C3%ADtico">http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/peat%C3%B3n%20cr%C3%ADtico</a>
<br />
<br />Radio:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/radio">http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/radio</a>
<br />
<br />Semana del Espacio Público:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/semana%20del%20espacio%20p%C3%BAblico">http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/semana%20del%20espacio%20p%C3%BAblico</a>
<br />
<br />Semana de la NO Movilidad:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/semana%20NO%20movilidad">http://granadaviaverde.blogspot.com/search/label/semana%20NO%20movilidad</a>
<br />
<br />
<br />SUBSCRIPCIÓN A LA LISTA DE CORREO:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://es.groups.yahoo.com/group/granadaviaverde/">http://es.groups.yahoo.com/group/granadaviaverde/</a>
<br />CORREO ELECTRÓNICO EXTERNO:
<br /><img src="/img/maillink.gif" border="0"/> <a href="mailto:granadaviaverde_@hotmail.com">granadaviaverde_@hotmail.com</a>
<br />WEB:
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://granadaviaverde.blogspot.com/">http://granadaviaverde.blogspot.com/</a>
<br />TELÉFONO:
<br />675 37 45 02
<br />
<br />
<br />GVV, Marzo 2008
<br />
2008-03-04T10:57-07:00granadaviaverdehttp://granadaviaverde.blogspot.comesVenezuela 2008: propuesta libertaria para el momento actual
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/03/14627.shtml
* El Colectivo Editor de El Libertario www.nodo50.org/ellibertario expone su visión de cuál es la vía a seguir en la actual coyuntura venezolana, resumida en la consigna “Contra la (B)oligarquía, la demagogia y la corrupción: ¡lucha autónoma de los de abajo!”.
* El Colectivo Editor de El Libertario www.nodo50.org/ellibertario expone su visión de cuál es la vía a seguir en la actual coyuntura venezolana, resumida en la consigna “Contra la (B)oligarquía, la demagogia y la corrupción: ¡lucha autónoma de los de abajo!”.
El Libertario # 52
]]>
<br />Las transformaciones positivas en la sociedad son producidas por la acción de los movimientos populares y no por los gobiernos. Como ha sido sobradamente demostrado en el caso venezolano, y ha ocurrido en varias oportunidades en América Latina, los sentimientos de cambio de las mayorías han sido canalizados y recuperados por una nueva burocracia que intenta, por todos los medios, eternizarse en el poder. Desde 1999 la supervivencia a toda costa del nuevo gobierno ha sido el principal fin de la estructura misma. Y en la centralización, militarización y personalización promovidas bajo el eufemismo de "proceso revolucionario", una de sus tareas primordiales ha sido la pacificación y cooptación de la infinidad de fuerzas y actores que, durante la década de 1990, peleó por terminar con el dominio del binomio Acción Democrática y COPEI, los dos partidos políticos que gobernaron sucesivamente al país desde 1958.
<br />
<br />Al creerse representados por el tren ejecutivo electo a finales de 1998, las decenas de movimientos sociales que habían rechazado el neoliberalismo, la privatización de los servicios públicos, las diversas masacres realizadas por el Ejército (Yumare, El Amparo, etc) y las diversas políticas hambreadoras y excluyentes de los gobiernos anteriores, decidieron darle al presidente Chávez toda su confianza, otorgándole literalmente un cheque en blanco. Los oprimidos y oprimidas de diverso signo dejaron de lado sus propias reivindicaciones para asumir, como suyas, las políticas promovidas por el nuevo régimen. De esta manera, las organizaciones comunitarias y de base abandonaron sus propias reflexiones y manera de hacer las cosas, su autonomía de pensamiento y acción, para internalizar y repetir los discursos y lógicas de otros y otras, quienes decían actuar a nombre del pueblo.
<br />
<br />Tras gobernar por nueve años, contando con la mayor riqueza económica de los últimos 30 años y todos los poderes públicos a su favor, empezamos a descubrir y corroborar que todo ha cambiado para ser igual a lo que había antes. Que hemos cambiado el nombre de nuestros amos para continuar estando tan oprimid@s como siempre. Que aquellos que han ensuciado la palabra "revolución", y otras tan bonitas como esa, han gestionado nuestras miserias para hacerse su lugar en la élite de ricos y privilegiados. En contraposición, otra gente, desenamorada del proyecto "bolivariano" y cegada por la rabia, ha pasado de seguir a los opresores de hoy a secundar los dominadores de ayer, en la equivocada estrategia de optar por el "mal menor". Y como sus pares chavistas, han hipotecado su libertad para dejarse conducir por otra cúpula que decide, desde sus alturas, las tareas a realizar. Con unos y otros razonamos: Es hora de recuperar nuestra autonomía como primer paso para construir un verdadero cambio.
<br />
<br />- Lo que es la autonomía
<br />
<br />Autonomía es la capacidad de darnos nuestras propias reglas de funcionamiento y cuestionar lo que hemos heredado de la historia. El término se construyó combinando dos palabras griegas "autos” y “nomos", que juntas significan literalmente darse a si mismo la ley. La autonomía, en política, es la posibilidad que los seres humanos sean capaces de definir, de manera libre, sus propios proyectos de vida, que sean ell@s mism@s quienes gestionen y decidan, de la forma más democrática posible, cada uno de los aspectos que atraviesan su cotidianidad: desde el trabajo a la sexualidad, del uso de su tiempo libre a la alimentación, etc.
<br />
<br />Lo contrario de autonomía es heteronomía, vivir bajo reglas que no decidimos. Los diferentes poderes nos educan para la servidumbre, siendo siempre otr@s quienes toman las decisiones. Y estas medidas, así como las instituciones que las ponen en práctica, se dicen sagradas e indiscutibles. Un individuo comienza a ser autónomo cuando comienza a preguntarse si eso debería ser siempre así, o si por el contrario las cosas pudieran funcionar mejor de una manera diferente. Por ello se dice que la autonomía es una interrogación sin fin, que no se detiene ante nada y que, incluso, revisa constantemente sus conclusiones preliminares. ¿Si el Estado, el gobierno, el ejército y las cárceles son injustos y opresores, no pueden ser cambiados por algo mejor? Un individuo autónomo nunca olvida, por tanto, que son las personas quienes han creado las leyes de funcionamiento de la sociedad. Y por ello pueden ser sustituidas en cualquier momento, por las propias personas, cuando atentan contra el bien común. La autonomía individual se produce a partir de la libre reflexión y la deliberación, concretada en un pensamiento propio, siendo soberano de sí mism@ y de sus actos.
<br />
<br />Un revolucionario ruso, Mijail Bakunin, afirmó que la libertad de los demás elevaba la libertad personal hasta el infinito. Un individuo autónomo entiende que no puede ser independiente si vive en una sociedad opresiva y desigual. Por ello se organiza con sus iguales para enfrentar a quienes limitan el goce de sus derechos y su libertad. La autonomía propone la autoorganización rechazando las injerencias exteriores, creando sus propias formas de organización, las cuales trabajarán por los objetivos trazados por l@s propi@s involucrad@s. De esta manera, los movimientos sociales autónomos son organismos populares que responden a necesidades sentidas por sus integrantes y no a los decretos de ningún poder. Al desarrollarse al margen y en contra de las instituciones que los dominan, realizan prácticas de autogestión y acción directa. Un movimiento social autónomo levanta sus propias banderas de lucha, las cuales no posterga, negocia, subordina ni abandona por ninguna razón exterior. Esto no significa que puedan coincidir con otros movimientos para la búsqueda de objetivos comunes, pero estas relaciones deben ser en condiciones de igualdad, preservando la identidad de las partes y reforzando, sin diluir, sus metas originales. Por otra parte, los movimientos sociales autónomos generan sus propios recursos, de manera autogestionaria, rechazando el mecanismo de subordinación de los subsidios del gobierno, partidos políticos y de los empresarios.
<br />
<br />Todos los gobiernos necesitan controlar las fuerzas beligerantes, por eso saben que necesitan cercenar la autonomía de los grupos con potencialidad de generar cambios verdaderos. Al crear por decreto el llamado "poder popular", el actual ejecutivo se asegura de canalizar los esfuerzos de los de abajo a favor de oxigenar, legitimar y perpetuar la situación de dominación, maquillándola con nombres bonitos. Los organismos resultantes, debido a su ficticia independencia y no haber sido gestados dentro de la lucha de la gente, reproducen los vicios del Estado y del resto de las instituciones opresoras. El poder, de todos los apellidos (estatal, municipal, militar… o popular) posee un instinto de preservación a toda costa, y más temprano que tarde crean una nueva burocracia, tan perversa como la que han desplazado de la conserjería gubernamental.
<br />
<br />- Autonomía de las luchas, ahora
<br />
<br />La creación y experimentación de diversas expresiones organizativas busca generar, aquí y ahora, una cultura –entendida como la manera de hacer las cosas- diferente. Por ello, la autonomía opta por la toma de decisiones de forma asamblearia, por la democracia directa, por garantizar el respeto a la diversidad, frenar la jerarquización, el autoritarismo y la pérdida de independencia y soberanía en las luchas. Al tener prácticas alternativas a las del poder, los oprimidos combatimos su hegemonía al construir, ladrillo a ladrillo, una cultura propia y diferenciada, una identidad y un imaginario compartido. En este aprendizaje, los medios deben siempre ser coherentes con los fines.
<br />
<br />La propuesta para el momento actual es por la creación de una constelación de diversos grupos y movimientos autónomos, autogobernados por sus integrantes, para pelear por la conquista de los derechos secuestrados por el poder: vivienda, empleo digno, salud, educación, seguridad personal, espacio público y calidad de vida, entre otros. Algunas experiencias recientes, como el movimiento indígena y ambiental contra el carbón en el Zulia y el Comité de Víctimas contra la Impunidad en Lara, ya caminan en esta dirección. Luego, la creación de múltiples espacios para la supervivencia y la resistencia, autónomos y totalmente ajenos al Estado y a la empresa privada, relacionados entre sí de manera horizontal y por cooperación sin mando. La existencia de muchos movimientos autónomos romperá la falsa polarización: ni chavistas ni opositores, serán personas luchando por sus propios derechos y no por los privilegios de las cúpulas.
<br />
<br />Las instituciones del poder intentarán acorralar, sin duda, la beligerancia libre de los de abajo. Pero al crear sucesivas situaciones insurreccionales difusas por parte de los movimientos autónomos, su conexión, cohesión, amplificación y radicalización –debido a la imposibilidad del gobierno en satisfacer sus demandas-, transformará los movimientos efímeros de revuelta en momentos de revolución y autogestión generalizada. De esta manera los movimientos autónomos tienen potencial de transformarse, por la vía insurreccional, en un verdadero movimiento revolucionario. Y para esto no hay atajos: ni políticos con máscara popular, ni caudillos con pies de barro. Esta es la gran lección que debemos aprender del funesto "gobierno socialista bolivariano".
<br />
2008-03-01T23:51-07:00El Libertario, Venezuelahttp://www.nodo50.org/ellibertarioesReivindicamos a luita nas homenagens institucionais ao 68 compostelám
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14614.shtml
A actividade estudantil independentista nom cessa em Compostela. Onte à tardinha, jovens vinculados à nossa organizaçom entravam no Paço de Fonseca
A actividade estudantil independentista nom cessa em Compostela. Onte à tardinha, jovens vinculados à nossa organizaçom entravam no Paço de Fonseca
concentraçom em fonseca
]]>
A actividade estudantil independentista nom cessa em Compostela. Onte à tardinha, jovens vinculados à nossa organizaçom entravam no Paço de Fonseca quando se celebrava no interior do mesmo a inauguraçom da exposiçom comemorativa dos 40 anos desde as revoltas estudantis de 1968.
<br />
<br />Um acto que contou com a presença de destacados combatentes de outrora, como o presidente da CA de Astúries, Areces, enviado polo PCE a "estudar" na altura à USC para agitar desde dentro a comunidade universitária; numeroso professorado; o reitor Senén Barro; duas conselheiras e a secretaria geral de Política Lingüística, entre outros destacados representantes do progressismo institucional.
<br />
<br />Meios de comunicaçom: agora interessa AGIR
<br />
<br />Após a rebúmbio universitário nas últimas semanas, os meios de comunicaçom presentes no acto nom esquecérom pedir a opiniom da nossa organizaçom.
<br />
<br />De factom, foi graças às perguntas de algum jornalista que pudemos inteirar-nos que, no interior do Salom onde decorreu a apresentaçom da exposiçom, Senén Barro fijo umha alocuçom beligerante na qual atacou a nossa organizaçom, referindo que os e as que estávamos aí fora, luitando hoje, nom tínhamos nada a ver com as legítimas luitas de 1968. Um bom exemplo de como jogar a duas bandas; rendendo pleitesia às lembranças saudosas dum passado agitado e esquecido trás os velos do poder actual, e menosprezando a quem hoje fazemos com que a Universidade continue a ser um foro de rebeldia e nom um paradiso da mercantilizaçom.
<br />
<br />Boa acolhida polas/os presentes
<br />
<br />Várias pessoas idosas achegárom-se às pessoas concentradas trás a faixa assinada por AGIR com a legenda "1968-2008, umha mesma luita. Stop a repressom contra o estudantado". Todas elas parabenizárom a nossa organizaçom pola presença e o reparto de panfletos denunciando a maquilhagem de ex-rebeldes metidos a repressores.
<br />
<br />Igualmente, algumha antiga estudante da USC inqueriu a umha conselheira pola sua opiniom perante a repressom contra o estudantado, demanda que foi desatendida com a sentença de "isso nom é assunto meu".
<br />
<br />Ainda, pudemos comprovar um grau de reconhecimento elevado da nossa organizaçom após o linchamento padecido estas semanas.
<br />
<br />Protesta abertzale
<br />
<br />Um antigo estudante da USC, galego de origem e residente em Euskal Herria, que assegurou ter estudado Filologia Hispánica e ter tomado parte nas luitas de 1968, interrompeu a cerimónia no Salom de Actos com umha pequena faixa na que se podia ler "Non ao estado de excepzón en Euskal Herria".
<br />
<br />O homem permaneceu diante dos oradores ao longo dos quase 60 minutos em que diversas pessoas tomárom a palavra na cerimónia de abertura.
<br />
<br />À saída do Salom de Actos, o homem achegou-se à faixa de AGIR para manter a sua denúncia sobre a situaçom em Euskal Herria, partilhando um lugar no claustro do Paço de Fonseca junto com o estudantado revolucionário, que aplaudiu sinceramente o seu gesto perante um acto que, como denunciou o abertzale, "contava mesmo com franquistas confesos".
<br />
<br />Oda às pintadas
<br />
<br />Mençom à parte merece a acolhida, dentro das salas de Fonseca destinadas à exposiçom, de pintadas nas paredes como forma para ambientar o acto. Como se pode apreciar numha das fotografias que anexamos embaixo, o "Ocon dimisión", em referência ao Reitor daquela altura, serviu para dar coba ao auto-convencimento esquerdista dos casposos que hoje amedrentam e perseguem o estudantado por práticas de rebeliom de baixa intensidade como som as pintadas.
<br />
<br />Hipocrisia em estado puro num encontro de velhas glórias que calam a boca perante a criminalizaçom brutal que padecemos estes dias na Universidade, polo simples facto de manter nas Faculdades o compromisso com a força de razom. Razom de que, como estudantes, como parte eminentemente maioritária da universidade, esta é nossa, nela agimos, trabalhamos, e luitamos. Hoje e sempre, como em 1968.
2008-02-29T19:37-07:00AGIRhttp://www.agir-galiza.orgptA situaciòn actual das comunidades zapatistas no territorio indìxena de Chiapas.
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14612.shtml
Sàbado 1 de Marzo às 19:30 h. no CSA Atreu (A Corunha)
<br />
Sàbado 1 de Marzo às 19:30 h. no CSA Atreu (A Corunha)
<br />
]]>
Ante a grave situaciòn de estado de guerra, ke estàn a sufrir os indìxenas rebeldes ke dignamente
<br />resisten e construen unha realidadede nova, con autonomìa, no noreste mexicano: visitanos un compañeiro de
<br />Chiapas para facer unha Charla-Debate no Centro Social Autoxestionado, Atreu! na Corunha.
<br />Mañan, sàbado 1 de Marzo às 19:30 h.
<br />
<br />Falarà: Ernesto Ledesma do Centro de Anàlisis Polìtico e Investigaciones Sociales y Econòmicas. (CAPISE)
<br />de Mèxico (www.capise.org.mx)
2008-02-29T19:28-07:00Fuga em redehttp://www.fugaemrede.infopt[Video] Siareir@s Galeg@s com a selecçom de futebol de salom
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14605.shtml
Siareir@s Galeg@s acompanhou aos jogadores e ao corpo técnico da selecçom galega no primeiro dos dous adestramentos que realizarám na concentraçom que deu começo onte em Ferrol.
Siareir@s Galeg@s acompanhou aos jogadores e ao corpo técnico da selecçom galega no primeiro dos dous adestramentos que realizarám na concentraçom que deu começo onte em Ferrol.
Após o adestramentamento e antes dumha sessom de assinaturas para nen@s das equipas de futebol salom da localidade, a selecçom galega atendeu a Siareir@s Galeg@s.
<br />
<br />A seguir reproducimos um pequeno vídeo com as sensaçons dalguns dos jogadores e dos adestradores da nossa equipa nacional de cara a estreia contra Uruguai.
<br />
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://siareirasgalegas.org/principal.php?pag=lernot&id=172">http://siareirasgalegas.org/principal.php?pag=lernot&id=172</a>
2008-02-29T12:07-07:00SSGGhttp://www.siareirasgalegas.orgptNueva Librería Klinamen · Acción Cultural
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14527.shtml
La Editorial Klinamen es el núcleo del proyecto Klinamen. Nació en el 2003 como necesidad de una estructura mínimamente estable de edición de material impreso anticapitalista que desarrollara su pensamiento y financiara las luchas en las que participan.
La Editorial Klinamen es el núcleo del proyecto Klinamen. Nació en el 2003 como necesidad de una estructura mínimamente estable de edición de material impreso anticapitalista que desarrollara su pensamiento y financiara las luchas en las que participan.
]]>
Por su parte, Acción Cultural como proyecto nació hace unos años en la ciudad de Barcelona, con el objetivo de promover y difundir la cultura libertaria a todos los niveles. Su táctica fue (y sigue siendo) financiar la lucha utilizando canales distintos a lo habitual (básicamente organizar fiestas y conciertos) difundiendo material (libros, fanzines, cds, etc.).
<br />
<br />Viendo que son proyectos complementarios con objetivos similares y cubriendo los posibles espacios vacíos que dejaba cada proyecto, hemos aunado esfuerzos y creado esta librería.
<br />
<br />Por nuestra experiencia hemos comprobado los límites de la distribución física, y la necesidad de que exista alguna forma de distribución más potente. Internet –a parte de todos los defectos que pueda tener- ofrece la posibilidad de llegar a aquellos lugares que la distribución física nunca pudo llegar tanto a las personas como a las distribuidoras aisladas.
<br />
<br />Una de las claves del proyecto, a parte de la propia difusión directa, es crear un gran fondo de material de editoriales al que las distribuidoras puedan recurrir a precio de distribución sin necesidad de tener que hacer grandes esfuerzos para sus proyectos. Esta librería trata de complementar los proyectos ya existentes, sin ánimos de competencia.
<br />
<br />Intentamos poner la cultura a precios lo más asequibles posibles para que se difundan las ideas lo máximo posible. Los precios son puestos por los creadores. No somos más que un ente de transmisión.
<br />
<br />Esperamos que la librería sea de vuestro agrado.
<br />
<br />
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://www.libreriaklinamen.org">http://www.libreriaklinamen.org</a>
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://www.klinamen.org">http://www.klinamen.org</a>
<br /><img src="/img/maillink.gif" border="0"/> <a href="mailto:libreria@klinamen.org">libreria@klinamen.org</a>
<br />Telf.: 608 13 22 79 (tiene contestador)
<br />
<br />
2008-02-26T19:24-07:00Librería Klinamenhttp://www.libreriaklinamen.orgesCarta ao Carlos
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14516.shtml
O meu amigo Carlos Cela Seoane, a quen coñezo dende hai algo máis de 10 anos, foi detido hai 4 semanas na Coruña. Aplicóuselle a 'Lei Antiterrorista' (lei de excepción, denunciada por Amnistía Internacional e outros organismos en defensa dos dereitos humanos; ver wikipedia), e está acusado de 'pertenza a banda armada' (Grapo). Dende entón atópase en prisión preventiva á espera de xuízo, situación que, 'legalmente', podería alongarse ata 4 anos.
O meu amigo Carlos Cela Seoane, a quen coñezo dende hai algo máis de 10 anos, foi detido hai 4 semanas na Coruña. Aplicóuselle a 'Lei Antiterrorista' (lei de excepción, denunciada por Amnistía Internacional e outros organismos en defensa dos dereitos humanos; ver wikipedia), e está acusado de 'pertenza a banda armada' (Grapo). Dende entón atópase en prisión preventiva á espera de xuízo, situación que, 'legalmente', podería alongarse ata 4 anos.
Malia o bombo mediático que se lle deu á espectacular toma do seu barrio nas horas da detención e rexistros na súa casa e o seu bar, non se están presentando probas contra el.
<br />
<br />Carlos levaba estes últimos 2-3 anos adicado practicamente en exclusiva a sacar adiante o seu negocio: o bar Faluya, sito na rúa Orzán, nº 75. Traballaba alí de luns a sábado, pechando todos os días de madrugada, e levando unha vida totalmente pública, como calquera de nós.
<br />
<br />Parte das persoas que o coñecemos intuímos que Carlos é unha 'cabeza de turco', un 'efecto colateral' da coiuntura pre-electoral (espectacular redada no bar Patachim a nivel local, detencións de supostos islamistas-terroristas no Raval barcelonés, as habituais detencións en Euskal Herria, etc.).
<br />
<br />E por que lle tocou a Carlos? Pola súa solidariedade cos dereitos das persoas presas e por ser o irmán de dous presos por vinculación ao Grapo e PCE (r), 'argumentos' que 'xustifican' a caza de bruxas que fai que calquera persoa poida converterse en terrorista sen el/ela mesmx sabelo. Ver artigo sobre un dos casos máis estrambóticos que están acontecendo en Euskadi.
<br />
<br />Poucos días antes da súa detención, eu vira no CGAI unha película colectiva sobre o convulso momento socio-político que se vivira na Alemania de 1976-77, tralas accións da RAF (Fracción do Exército Vermello ou Baader-Meinhoff) e os supostos suicidios dos seus membros presos. Nalgún intre da película-documental facíase un paralelismo co réxime nazi, onde a xente tiña medo a falar, a manifestar libremente as súas opinións por medo a ser consideradas simpatizantes de xudeus ou terroristas. É real a democracia española? Son reais as democracias deste mundo...?
<br />
<br />En fin, como parte da campaña de apoio que se está levando a cabo, este SÁBADO 23 de febreiro ás 18:00 na PRAZA das CONCHIÑAS (A Coruña), hai convocada unha manifestación polo seu barrio (As Conchiñas-rúa Barcelona). Trátase dunha convocatoria aberta para explicar a súa situación e aglutinar o apoio co que conta no seu barrio e das persoas solidarias coas inxustizas en xeral. Vémonos alí!!
<br />
<br />Vémonos alí ! ?
2008-02-26T11:35-07:00SerxioptA desastroika Labrega
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14498.shtml
Apunto no título, ese termo utilizado xa por Eddy Jiménez na súa Revolução dos Camaleões, para referirme ao proceso congresual vivido no seo do Sindicato Labrego Galego, en novembro deste ano 2007, aos seus antecedentes e ás repercusións futuras de difícil vaticinio.
Apunto no título, ese termo utilizado xa por Eddy Jiménez na súa Revolução dos Camaleões, para referirme ao proceso congresual vivido no seo do Sindicato Labrego Galego, en novembro deste ano 2007, aos seus antecedentes e ás repercusións futuras de difícil vaticinio.
]]>
Dúas liñas de debate
<br />
<br />Sen perderme no odioso das comparacións e afastándome das sentencias erradas que se deron demasiado habitualmente nas últimas semanas, e que clamaban por unha suposta independencia da acción política do BNG, o Sindicato Labrego Galego súmese nunha pugna entre a visión abertamente nacionalista e aquela coa mirada posta na organización estatal COAG.
<br />Trala máscara dunha maior implicación da afiliación nos órganos de dirección do SLG, a opción, chamémola, aperturista, desprega as súas redes na procura de apoios, sobre os labregos e labregas, utilizando os seus propios deuses, sempre intocables, personificados na figura da antiga Secretaria Xeral, xerando un ambiente de alerta vermella sobre o feito da acción da base crítica. A estratexia do medo, cobra aquí un papel determinante. A opción alternativa, pola súa parte, en franca minoría, pecha filas sobre os seus cadros, creando unha liña de ataque mediática, que finaliza coa ruptura total de negociacións entre as partes.
<br />Os puntos de debate son claros. A integración da organización labrega en COAG, da que se mostra fervente defensora a liña oficialista, e a adopción dunha liña sindical que xire en torno a un concepto ambiguo, polas innumerables connotacións que desprende, o da agroecoloxía. Para conseguir a defensa destes dous puntos clave, que modificarían toda a liña sindical, variación que xa se viña xestando dende antigo, artéllanse unha serie de medidas importantes. Por unha banda, a erradicación da sección crítica de todo órgano decisorio do Sindicato. Neste sentido, xoga un papel indispensable a ampliación, nos Estatutos, do artigo referente ás incompatibilidades, segundo o que, as persoas que ostenten un cargo de dirección no sindicato, non poderán participar en listas electorais, nin ocupar papel preponderante na estrutura de ningunha opción política. Con esta medida, a liña oficial, asegúrase o sacar de diante aos molestos cadros da facción crítica, que debido á súa historia, son os máis implicados politicamente. Por outra parte, a desvirtuación do concepto de labrego e de afiliado ao SLG. Por esta medida, afiliado da organización non só é a persoa titular da explotación, senón tamén toda a súa familia, estendendo tamén o concepto de labrego a toda persoa vinculada a unha explotación, independentemente de que a actividade sexa ou non agraria. Deste xeito, por unha banda, ampliase o censo de votantes potenciais achegados, malia que descoñecedores, da liña oficial, e por outra parte, permítese que Carme Freire, actual Secretaria Xeral, figure como labrega, malia ser liberada do sindicato a tempo completo. Unha terceira medida imprescindible, e ligada a esta última, é a de impedir que ninguén, que non pertenza a esa nova caste de labregos, poida penetrar no fortín da estrutura interna do SLG. Deste xeito, a sección crítica, queda moi limitada no acceso a calquera debate interno. Débese lembrar, para contextualizar esta medida, que Lidia Senra non era labrega cando foi nomeada Secretaria Xeral do Sindicato Labrego Galego, igual que o seu antecesor no cargo.
<br />
<br />O congreso
<br />
<br />Unha vez chegado o congreso, acontecen dúas cousas. Por unha parte, Carme Freire acada o 75 % dos votos, fronte á opción encabezada por Xurxo Álvarez, polo que se considera unha vitoria aplastante da liña oficial. Pero, por outra parte, debido á creación de tres opcións fronte a COAG, que fai que se divida o voto entre integrarse sen máis, solicitar unha serie de cambios na estrutura de COAG antes da integración e a opción de non integrarse en absoluto, provoca que a liña oficial perda esa votación, sen conseguir o fin último que é a integración na organización estatal.
<br />Nese mesmo congreso, saen elixidas as persoas que comporán un dos órganos principais da estrutura interna do sindicato, a Dirección Nacional, respectando a porcentaxe acadada por cada unha das opcións competidoras. Emprázase á Dirección Nacional a unha nova reunión, días despois, para elixir á Comisión Executiva. Esa reunión volve ser polémica, dada a tensión dos días que a precederon, xa que, para evitar calquera intromisión da opción crítica, a mesmísima ex-secretaria xeral impide a unha labrega, elixida nas urnas por toda afiliación, participar con voz e voto nesa xuntanza. Cos ánimos caldeados, e baixo a maioría da liña oficial, conséguese rebaixar de quince, iniciais, a dez os membros da Comisión Executiva, véndose representada tan só unha das opcións convocadas. Desas dez persoas, malia existir unha premisa previa de que tan só poderían formar parte da Executiva labregos e labregas, e escudándose na ampliación do concepto de labrego e labrega propugnada dende a opción oficial, máis da metade son traballadores do SLG, vinculados dalgunha maneira a unha explotación, pero sen actividade agraria real.
<br />Deste xeito, cunha Executiva dominada por traballadores e traballadoras do sindicato, dunha mesma cor política, e coa obrigatoriedade de reunir a Dirección Nacional, esta si bicolor, tan só tres veces no ano, a liña oficial dispón de vía libre para actuar segundo lle marcan os seus designios, e con independencia das necesidades ou opinións de afiliados e afiliadas.
<br />
<br />Liberados e liberadas
<br />
<br />E entre tanto, que acontece cos traballadores e traballadoras que non poden optar a formar parte da estrutura da organización? Estes teñen unha loita particular, na defensa do seu posto de traballo e para conseguir que os seus dereitos máis elementais sexan respectados. Neste sentido, a vulneración dos dereitos básicos dentro do seo do SLG, foi e sigue sendo unha constante, amparada por dous factores importantes: a militancia ideolóxica e a escaseza de recursos. Traballadores e traballadoras, en nome da militancia ideolóxica, viron reducida a súa posición a meros instrumentos da dirección, obrigados a realizar todo tipo de tarefas, sen horarios e sen apenas compensacións. A escaseza de recursos, pola súa banda, produciu a instauración de salarios de miseria e contrapartidas varias, fomentadas para o autofinanciamento da organización.
<br />As semanas seguintes ao congreso móstranse complicadas, sobre todo para aqueles liberados e liberadas críticas, pendentes de renovación de contratos, ou pendentes de cambio de contrato dos abusivos contratos por obra, moi frecuentes na organización, aos indefinidos. Os rumores de posibles aperturas de expediente a algún compañeiro, obriga a traballadores e traballadoras a convocar unha asemblea o día 16 de decembro de 2007, para tratar a súa situación. Desa asemblea, saen electos tres representantes, que serán os encargados de mediar, coa Dirección da organización agraria, nos posibles incidentes que se puidesen producir. As ameazas por parte dun membro da executiva non se fan esperar, despois da devandita reunión.
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />Encontro Nacional Labrego
<br />
<br />O mes de xaneiro agárdase conflitivo. A candidatura encabezada por Xurxo Álvarez, convoca a todas as persoas, afiliados e afiliadas e liberados e liberadas, a un encontro, o Encontro Nacional Agrario, o sábado 12 de xaneiro, co fin de constituír unha corrente ideolóxica dentro do SLG, acordándose o nome de Encontro Nacional Labrego. Neste encontro, máis dun centenar de persoas debaten sobre os antecedentes e as perspectivas de futuro da organización agraria. Asemade, acláranse cuestións a respecto do Congreso de novembro e faise unha declaración de intencións, co fin de dar inicio a un movemento que devolva ao Sindicato Labrego Galego ás filas da esquerda e da democracia.
<br />A reacción por parte da Executiva do SLG non se fai esperar. A modo de represalia, e por terse decantado pola postura crítica, rescíndeselle o contrato a unha compañeira liberada. Preténdese, deste xeito, minar a paciencia e a resistencia das persoas que apoiaron a candidatura de Xurxo Álvarez e atacar, tamén, a liberdade de expresión de toda unha base crítica, non necesariamente ligada a algunha das candidaturas, que cuestiona o actual cambio de rumbo que ten como base a precariedade e a viraxe cara unha estrutura empresarial de líderes mesiánicos.
<br />
2008-02-25T11:53-07:00Alberte Mománhttp://moman.wordpress.comptCarlos livre agora!! (crónica da mani do 23F/2008)
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14462.shtml
Este sábado 23 de fevereiro, cumprido un mes do secuestro do Carlos Cela, vecinhas, amigas, companheiras... saimos á rúa a berrar pola sua liberdade, no seu bairro...
Este sábado 23 de fevereiro, cumprido un mes do secuestro do Carlos Cela, vecinhas, amigas, companheiras... saimos á rúa a berrar pola sua liberdade, no seu bairro...
]]>
Foron bastantes as vecinhas que se foron unindo no percorrido da mani ate que foi frustada pola violenta intervención da policía nazi-onal, que a porrazos impuxo o fin do acto. O motivo: que unhas compas colgaron unha faixa en protesto polo secuestro do Carlos, impedindo que chegáramos ate o final do percorrido. Nese momento, Pepita, nai de Carlos leu unha carta que escribiu o seu fillo agradecendo a todas o trabalho que se estaba a desenrolar, e desconvocouse o acto.
<br />
<br />30 violentos de casco e porra, algúns incluso con escopeta de bolas de goma na mao para impedir o desenrolo dunha acción de protesto dende a sociedade civil, onde moitas foron as vecinhas que amosaron o seu apoio e a sua raiba...
<br />
<br />CARLOS LIVRE XA!!
<br />CARLOS AMIGO, A XENTE ESTÁ CONTIGO!!
2008-02-23T23:26-07:00solidariapt2º Aniversario Arrincadeira
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14421.shtml
2º ANIVERSARIO ARRINCADEIRA
<br />CHARLA EN RIBADAVIA DO CONSUL DA REPÚBLICA CUBANA
2º ANIVERSARIO ARRINCADEIRA
<br />CHARLA EN RIBADAVIA DO CONSUL DA REPÚBLICA CUBANA
]]>
ESTE VENRES-SEXTA FEIRA , 22 DE FEBREIRO, ÁS 20.00 HORAS , DESDE ARRINCADEIRA ORGANIZAMOS UNHA CHARLA NA QUE FALARÁ EN RIBADAVIA O CONSUL XERAL DA REPÚBLICA CUBANA NA GALIZA, ALEJANDRO D. FUENTES HERNANDEZ, E SERÁ NO SALÓN DE PLENOS DO CONCELLO DE RIBADAVIA.
<br />
<br />A CONTINUACIÓN NO LOCAL SOCIAL DE ARRINCADEIRA CELEBRAREMOS O NOSO 2º ANIVERSARIO CON UNHA FOLIADA-FESTA, NA QUE CONTAREMOS CO GRUPO "AIRIÑOS DE MARÍA", E POR SUPOSTO NA QUE HABERÁ DE BEBER E COMER.
<br />
<br />UN SAÚDO
2008-02-21T19:07-07:00ARRINCADEIRAhttp://www.arrincadeiragz.orgglSobre exageros e manipulaçons nas contagens de manifestantes
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14360.shtml
No domingo passado, voltou a acontecer o que sempre acontece, na hora de contabilizar as pessoas assistentes: enormes diferenças na contagem de manifestantes, entre as 5.000 atribuídas pola polícia municipal e por alguns meios de comunicaçom reaccionários, e as 12.000 por parte de eufóricos companheiros e companheiras.
No domingo passado, voltou a acontecer o que sempre acontece, na hora de contabilizar as pessoas assistentes: enormes diferenças na contagem de manifestantes, entre as 5.000 atribuídas pola polícia municipal e por alguns meios de comunicaçom reaccionários, e as 12.000 por parte de eufóricos companheiros e companheiras.
]]>
19 de Fevereiro de 2008
<br />
<br />Com motivo da impressionante manifestaçom do passado domingo, dia 17 de Fevereiro, na capital da Galiza, em contra da destruiçom do território, voltou a acontecer o que sempre acontece, na hora de contabilizar as pessoas assistentes: enormes diferenças na contagem de manifestantes, entre as 5.000 atribuídas pola polícia municipal e por alguns meios de comunicaçom reaccionários, e as 12.000 por parte de eufóricos companheiros e companheiras.
<br />
<br />
<br />'A verdade é sempre revolucionária'
<br />
<br />
<br />A clássica palavra de ordem tem plena vigência quando falamos de contar e divulgar as pessoas que participam nas mobilizaçons sociais no nosso país. Contra ela, a prática hegemónica no sistema e em nom poucas organizaçons da esquerda social e política é distorcer a realidade. Ao ponto de chegar-se ao absurdo de existir variaçons de até 100% em relaçom aos números reais.
<br />
<br />Haverá quem pense que é parte da propaganda necessária para um movimento político o exagero no nosso favor, ou a diminuiçom dos números das mobilizaçons contrárias. Nom é essa, em nossa opiniom, umha posiçom honesta mas, sobretodo, nom é essa umha posiçom útil para a causa revolucionária, no mínimo por dous motivos:
<br />
<br />1º, porque o auto-engano e a sobrevalorizaçom das próprias forças só serve para manter umha ficçom e, no máximo, para transmitir umha sensaçom de falsa fortaleza que em nengum caso converte em verdade tal força e tal realidade virtual.
<br />
<br />2º, porque subestimar a força do inimigo -ou do adversário, segundo o caso- tampouco significa derrotá-lo: significa nom querer ver a realidade adversa para justificar as próprias dificuldades ou carências.
<br />
<br />É por isso que a esquerda independentista costuma oferecer dados reais e nom ficcionais sobre as mobilizaçons próprias e alheias, o que nom raro provoca contrariedade e irritaçom em sectores do movimento popular que, consciente ou inconscientemente, preferem acreditar em ficçons construídas polos meios de comunicaçom ou polos mesmos movimentos sociais.
<br />
<br />
<br />Alguns exemplos da constante manipulaçom
<br />
<br />
<br />Os casos mais escandalosos som os protagonizados polos meios de comunicaçom do sistema, nomeadamente em mobilizaçons relacionadas com o que chamam 'terrorismo'. Aí se tenhem atingido os mais ridículos cúmulos do despropósito, falando de manifestaçons de vários milhons de pessoas em superfícies urbanas onde nom caberiam mais de 150.000 (que já é umha mobilizaçom enorme).
<br />
<br />Ao contrário, as importantes manifestaçons independentistas no País Basco som ocultadas ou reduzidas a "milhares de pessoas" para evitar precisar que se tratou de 15 ou 20 mil pessoas (grande manifestaçom, sem dúvida).
<br />
<br />A chave do assunto é, para nós, evitar que os movimentos sociais e as forças revolucionárias reproduzamos as práticas de manipulaçom informativa dos meios do sistema. Nom vamos entrar a nomear muitos casos concretos em que, sem nengum rigor, se publicam números afastados da realidade para assim 'maquilhar' o insucesso de determinadas iniciativas, mas há numerosos exemplos.
<br />
<br />
<br />Duas provas -mui claras- de manipulaçom
<br />
<br />
<br />É verdade que nem sempre é fácil precisar o número, e também é compreensível tentar compensar as minusvalorizaçons habituais nos mass media do sistema. No entanto, hoje há já alguns meios para garantir umha contagem razoavelmente precisa de pessoas, evitando exageros e combatendo as poderosas mentiras das televisons e jornais.
<br />
<br />No caso da manifestaçom do passado domingo, convocada pola plataforma Galiza nom se vende, o nosso portal ofereceu na mesma tarde do domingo um número de participantes que ficou quase no meio termo entre os oferecidos pola polícia municipal e os meios e, no extremo oposto, polas entidades "mais optimistas". Falamos de "mais de 8.000 pessoas". O número nom foi arbitrário nem calculado em funçom do nosso óptimo estado de ánimo após umha demonstraçom de força tam importante por parte do movimento popular galego.
<br />
<br />Em lugar disso, utilizamos dados objectivos retirados do serviço de imagens por satélite Sixpac, junto às imagens em que se vê aonde chegava a ocupaçom da praça da Quintá. Na imagem de cima vê-se o resultado: 2.099 metros quadrados. Considerando que num metro quadrado podam caber 4 pessoas, chegamos a estabelecer em 8.396 pessoas as que podia haver na praça da Quintá no momento de maior afluência de manifestantes.
<br />
<br />É evidente que o cálculo tem umha margem de erro, mas achamos que em nengum caso poderá falar-se com algumha seriedade em 5.000 pessoas, nem tampouco em 12.000.
<br />
<br />Haverá quem julgue pequena essa quantidade, lembrando os números que cada 25 de Julho se publicam em relaçom às manifestaçons do BNG, que concluem na mesma praça. Os media burgueses e o próprio BNG costumam falar em 13.000, 15.000 e até 20.000 pessoas: umha verdadeira barbaridade que nom resiste a prova do Sixpac.
<br />
<br />Tendo em conta que nos Dias da Pátria sempre há um enorme palco que ocupa umha significativa área da praça da Quintá, podemos afirmar que a ocupaçom em metros quadrados se situa em torno dos 1.858 (aproximadamente), o que dá um resultado de umhas 7.432 pessoas, na mais generosa das estimativas.
<br />
<br />
<br />Combater a manipulaçom (arma contra-revolucionária)
<br />
<br />
<br />A realidade é que todo o mundo está tam afeito aos exageros, que estes som cada vez maiores. A esquerda independentista, cuja capacidade de convocatória é pequena se comparada com os exemplos referidos, leva anos a combater o auto-engano, publicando avaliaçons realistas da participaçom em convocatórias próprias e alheias.
<br />
<br />Podemos pôr como exemplo recente o boicote à conferência da dirigente do PP Maria San Gil por parte de um grupo de estudantes na Faculdade de Económicas. Alguns meios oferecêrom números sem rigor, de até mais de meia centena de estudantes, enquanto outros a rebaixavam até os 20. Foi AGIR que deu o número de 30, o mais preciso e contrastável nos vídeos existentes, obrigando a corrigir os dados a muitos meios.
<br />
<br />Achamos que é esse um bom costume para quem, como nós, aspira a construir um verdadeiro movimento revolucionário ao serviço da emancipaçom nacional, de classe e de género.
<br />
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://www.primeiralinha.org">http://www.primeiralinha.org</a>
<br />
2008-02-19T18:41-07:00www.primeiralinha.orgptAudios da Manifa Galiza Non Se Vende
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14318.shtml
Audios da manifa de Galiza non se vende, estaría bem ampliar o arquivo de Audios e Videos sobre a mani.
Audios da manifa de Galiza non se vende, estaría bem ampliar o arquivo de Audios e Videos sobre a mani.
Berro Borracho - Galiza non se vende
Comentario Enrique Banet
Entrevistas Vieiros - Alexandre Cendón [Serra do Suído]
Entrevistas Vieiros - Antonio Devesa [Merexo non se vende]
Entrevistas Vieiros - Cristina Pérez [Planta de Reciclaxe do Ribeiro]
Entrevistas Vieiros - Manuel Amorín [Comité Cidadán de Emerxencia]
Entrevistas Vieiros - Manuel Isaac Castroferro [Expropiados Polígono do Pino]
Final da Mani - Mavel Ribera
Nova na TVG
Nova da Manifestacion Galiza non se vende
]]>
Alguns Audios
2008-02-18T13:44-07:00AudiosptVenezuela: contra la (b)oligarquía, la demagogia y la corrupción ¡lucha autónoma desde abajo!
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14313.shtml
* Comienza a circular el # 52 de El Libertario www.nodo50.org/ellibertario, en cuyo editorial se reafirma el compromiso de este vocero del anarquismo venezolano por mantener una visión crítica sin concesiones sobre la realidad del país, así como su propuesta de lucha consecuente en favor de la libertad e igualdad en solidaridad.
* Comienza a circular el # 52 de El Libertario www.nodo50.org/ellibertario, en cuyo editorial se reafirma el compromiso de este vocero del anarquismo venezolano por mantener una visión crítica sin concesiones sobre la realidad del país, así como su propuesta de lucha consecuente en favor de la libertad e igualdad en solidaridad.
El Libertario # 52
]]>
<br />Comienza el año y ya es clara la agenda electoralista con la cual otra vez se intentará domesticar a las luchas sociales en Venezuela, un libreto que se aplica sin originalidad pero con éxito desde hace 10 años. Estando previstos para el 16 de noviembre los comicios para gobernadores, diputados legislativos estadales y alcaldes, los politiqueros oficialistas y de oposición entraron en campaña prácticamente desde que se pasó la página del Referéndum Constitucional del 2-D, proponiendo de nuevo la tramposa oferta de postergar las demandas colectivas para después que resulten electos a los cargos en disputa. De uno u otro bando se vuelve a vender el cuento según el cual, en vistas a la importancia de esas elecciones para la “reconquista de la libertad” o para “el avance revolucionario”, no habrá nada políticamente más importante por hacer en 2008 que abrirles el camino a la victoria en las urnas, tras la que esos preclaros representantes del pueblo atenderán sin descanso y con pericia los reclamos de sus electores.
<br />
<br />No gastaremos palabras en explicar lo mentirosa de tal oferta, pues de ello dará testimonio cualquiera que haya vivido en este país y tenga noticias o experiencias sobre lo que ha ocurrido con los favorecidos por el voto, entre quienes sólo se podría diferenciar a los terriblemente ineptos de los medianamente inútiles, a los corruptos desvergonzados de los traficantes de influencias cautelosos, o a los tecnócratas simuladores de eficiencia de los demagogos vociferantes. Eso si, en lo que han sido iguales es en el empeño por aplacar (por las buenas o por las malas) todo lo que sea o se parezca a lucha autónoma de los de abajo. Tampoco hay que olvidar dos puntos evidentes el 2-D ante los que unos y otros callan: de un lado, los militares terminan estableciendo el resultado que debe aceptarse, pasándose por el forro de los Kalashnikovs aquello de la “soberanía popular que libremente decide en los comicios”; y del otro, la dudosa pulcritud de los actos electorales criollos, ejemplificada en ese 15 % de actas y 1.800.000 votos que aún no cuenta el CNE en este referéndum oficiosamente definido por un margen de 125.000 sufragios.
<br />
<br />Dado que la pantomima es repetida y los espectadores podríamos hacer menos caso, los farsantes de turno juran y perjuran que ahora si, que esta vez tendrán excelsos postulantes comprometidos a muerte con la “revolución” o la “democracia” –según la verborrea de la pandilla respectiva- quienes, además, combinarán heroica honestidad (según los gustos ideológicos, cual el Che Guevara o la Madre Teresa) con eficiencia gerencial sin tacha (ídem, como ejecutivo senior de transnacional o como comisario de finanzas de las FARC). Estos carrasposos cantos de sirena ya empezaron y téngase plena seguridad que arreciarán en los meses siguientes, pero su desmentido se hará patente a quien quiera verlo con la selección definitiva de candidatos en medio del habitual proceso de imposición desde arriba, zancadillas partidistas y picardías varias, para acabar favoreciendo a los inevitables personajes que de tiempo atrás nos vienen haciendo el truco de la bolita ganadora, junto con ciertas caras nuevas listas para repetir el viejo timo.
<br />
<br />Con ese panorama, no tenemos ninguna duda sobre la vía que proponemos e impulsaremos para estos tiempos, la misma sobre la cual hemos insistido hace años, recogida en las páginas de esta edición en algunas de sus expresiones concretas y propuestas para la acción: la reconstrucción de la autonomía de las luchas sociales, única ruta que permitirá a oprimid@s y explotad@s avanzar en la solución a sus problemas actuales. Nueve años han sido más que suficiente para saber que no hay nada que esperar del caudillismo mesiánico encarnado en Hugo Chávez, y las anteriores cuatro décadas nos dijeron algo similar de las burocracias partidistas hoy opositoras, de modo que el auténtico dilema es sí seguiremos abordando un funesto autobús electoral que solo lleva a esos destinos fracasados, o construiremos una alternativa entre tod@s, armonizando lo individual con lo colectivo, con participación consciente que no delegue sino confíe en nuestras capacidades, con organización horizontal, sin imposiciones autoritarias de ningún tipo, articulando las demandas con las capacidades para satisfacerlas que hay en las colectividades. Es esta la senda por la cual entendemos va la posibilidad de transformar profunda y positivamente a Venezuela.
<br />
2008-02-18T00:22-07:00El Libertario, Venezuelahttp://www.nodo50.org/ellibertarioesEn recordo da Fronte Popular
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14306.shtml
Para algúns, a experiencia da Fronte Popular en España e o papel que xogaron nel os comunistas ten moito máis de negativo que de positivo; argumentan: Non foi seica esta política de Fronte Popular o que levou á derrota de 1939 en mans dos franquistas?
Para algúns, a experiencia da Fronte Popular en España e o papel que xogaron nel os comunistas ten moito máis de negativo que de positivo; argumentan: Non foi seica esta política de Fronte Popular o que levou á derrota de 1939 en mans dos franquistas?
]]>
Non imos entrar aquí no problema concreto do porqué perdeuse a guerra; pero, aos que razoan deste xeito podíaselles responder con outra pregunta: E cantas semanas tardaría en vencer o alzamento militar de non existir a Fronte Popular?
<br />
<br />O certo é que, no seu conxunto, a política de Fronte Popular desenvolvida en España e moitos outros países foi a primeira gran contribución histórica dos comunistas á causa da liberdade e o socialismo desde o derrocamento do Imperio ruso.
<br />
<br />Que foi a Fronte Popular?
<br />
<br />Ante a onda fascista que ameazaba con mergullar Europa e Asia dos anos 30 e que, logo da subida de Hitler ao poder en Alemaña levaba inexorablemente á guerra, a III Internacional, na súa VII Congreso de 1935, fixou o obxectivo de concentrar todas as forzas contra este inimigo, contra a fracción máis reaccionaria e perigosa da gran burguesía. Para iso había que unir todas as clases, partidos e sindicatos así como todos os países e gobernos que, dunha ou outro xeito, estivesen ameazados polo fascismo. No terreo internacional, esta unidade debía forxarse mediante acordos, pactos, accións conxuntas, etc., contra os gobernos fascistas máis agresivos, que eran os instigadores da guerra (Alemaña, Italia, Xapón). Había que levantar unha poderosa fronte pola paz que se opuxese ás ocupacións e anexións de países, como as de Austria, Checoslovaquia e China, á intervención descarada nos asuntos internos doutros Estados, como foi o caso das tropas alemás e italianas no bando franquista durante a nosa guerra, etc. Nalgúns casos, como o de España, esta unidade nunha Fronte Popular era absolutamente indispensable para resistir á escalada interna da contrarrevolución fascista.
<br />
<br />A opinión de José Díaz.
<br />
<br />José Díaz, secretario xeral do PCE de 1932 a 1942, resúmenos o significado concreto que tivo aquí a Fronte Popular:
<br />?A Fronte Popular, en España, constituír, e segue sendo ata hoxe, unha especie de coalición electoral das forzas obreiras e republicanas de esquerdas. Con excepción do Partido Comunista, e en parte ?aínda que non con toda a claridade que se precisa- do á esquerda do Partido Socialista, os dirixentes de todos os outros partidos que participan na Fronte Popular (non as masas, pois estas ven na Fronte Popular, non só unha fronte electoral, senón tamén extraelectoral), considérano como unha coalición electoral e non aspiran a outra cousa. (...)".
<br />?Só o Partido Comunista mantivo unha posición xusta e firme nesta cuestión, propugnando por que a Fronte Popular sexa unha fronte de loita non só nas eleccións e no Parlamento, senón principalmente na rúa, unha fronte que organice e agrupe a todas as masas traballadoras e que sirva como garantía para o cumprimento por parte do Goberno do pacto electoral e para levar adiante o cumprimento e as solución de todos os problemas vitais dos obreiros, campesiños e masas traballadoras en España. O Partido Comunista loitou por dar á fronte Popular este carácter e conseguiuno en parte (?). O Partido Comunista loitou e segue loitando por organizar á fronte único proletario e pór a este como base, como garantía da Fronte Popular Antifascista?.
<br />"Non hai que disolver a Fronte Popular, senón todo o contrario: reforzalo e convertelo nunha verdadeira fronte de loita antifascista; estender e vivificar as Alianzas Obreiras e Campesiñas en todo o país; conseguir a unidade sindical e a unidade orgánica e política do proletariado: velaquí as condicións que poden asegurar o logro das aspiracións das masas traballadoras (...).
<br />
<br />O seu sentido actual.
<br />
<br />Desenvolver nas nosas condicións a experiencia da Fronte Popular significa realizar un feixe de tarefas inseparables, que se poden resumir en: favorecer a unidade de acción con todos os que se opón dunha ou outra forma, en maior ou menor grao, ao gran capital español e ás políticas antipopulares, así como aos instigadores de novas guerras imperialistas; estreitar as filas da clase obreira en todos os terreos, fortalecer as súas organizacións de masas, combater a división sindical; e traballar pola unidade política da clase obreira.
<br />
<br />LQSomos. Ferran Fullá. Febreiro de 2008
<br />
<br />Las últimas elecciones democráticas
<br /><img src="/img/extlink.gif" border="0"/> <a href="http://www.loquesomos.org/lacalle/memoria/Lasultimaseleccionesdemocraticas.htm">http://www.loquesomos.org/lacalle/memoria/Lasultimaseleccionesdemocraticas.htm</a>
2008-02-17T01:59-07:00LQSomoshttp://www.loquesomos.orgptEl S.P. de la CNT y la cuestion nacional (cuando el lenguaje expresa ideología).
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14293.shtml
Al margen o no de nuestra voluntad; la utilización de determinado lenguaje en muchas ocasiones no resulta neutra, y su utilización, implica, concientemente o no? Asumir toda una carga ideológica. Que en el caso concreto del léxico utilizado en la actualidad por el S.P de la CNT, puede llegar hasta resultar, sutilmente nacionalista.
Al margen o no de nuestra voluntad; la utilización de determinado lenguaje en muchas ocasiones no resulta neutra, y su utilización, implica, concientemente o no? Asumir toda una carga ideológica. Que en el caso concreto del léxico utilizado en la actualidad por el S.P de la CNT, puede llegar hasta resultar, sutilmente nacionalista.
]]>
Carta abierta al Secretariado de Prensa del C.N. de la CNT:
<br />
<br />A proposito del lenguaje utilizado habitualmente por el “Secretariado de Premsa del Comité Nacional” de la CNT. Dejadme formular una pequeña cuestión sobre nomenclatura que tiene muy poca importancia respecto al tema concreto quye utilizo como ejemplo, y el valor de la praxis anarcosindicalista, y que hasta estaría de mas, si no fuera por todo lo que lleva implícito la cuestión.
<br />
<br />Primero de todo, aclarar que mi comentario no va dirigido al conjunto confederado de la CNT en particular, sino mas bien y concretamente a una de sus instancias orgánicas, el “Comité Nacional” y mas concretamente a su secretariado de prensa.
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />Al margen o no de nuestra voluntad; la utilización del lenguaje en muchas ocasiones no es neutra, y su utilización en determinado sentido implica asumir toda una carga ideológica, que en este caso me resulta sutilmente nacionalista.
<br />
<br />Expresiones como estas; utilizando como ejemplo, extractos extraídos de comunicados emitidos a razón del reciente conflicto que mantuvieron los compañeros de MERCADONA, son un buen ejemplo de lo expuesto:
<br />
<br />- "...la cNt hará concentraciones ante los supermercados Mercadona de TODA España..."
<br />- ”la compañía pues abastece a sus supermercados del noreste de España: Cataluña...”
<br />- “...que abastece a la regiones de Cataluña y Aragón”.
<br />- “La CNT organiza una nueva movilización nacional...”
<br />
<br />
<br />
<br />Hablar en estos términos, y esgrimir como propias ciertas expresiones normalizadas des de las instancias del poder. Significa dar por asumidas una serie de conceptos y valores profundamente nacionalistas que pueden hacer surgir al aire una serie de preguntas:
<br />
<br />¿Que implica el ámbito “nacional”? ¿Cataluña es una región? ¿Respecto a que? ¿El noreste de España incluye Cataluña? ¿Es España una realidad nacional? ¿Es el marco de el estado el único marco posible donde se expresa el hecho nacional?
<br />
<br />Referirse a España, sentirse parte de España; referirse a ella en tanto que nación, implica referirse a una realidad impuesta “manu militari”, de la que muchos trabajadores i trabajadoras que pertenecen a otras comunidades nacionales minoritarias no se sienten representadas. I mas a mas, cuando estamos hablando de unos trabajadores (en este caso catalanes) que pertenecen a un pueblo dividido administrativamente por fronteras, que históricamente y no lo olvidemos, ha sobrevivido mas de 3 siglos a pesar del proceso imperialista de asimilación y homogenización cultural al que ha estado sometido.
<br />
<br />
<br />
<br />En cambio referirse a el Estado Español, implica una categoría simplemente descriptiva de una realidad administrativa de la cual todos nosotros formamos parte, al margen del pueblo o comunidad nacional de la que nos sintamos parte.
<br />
<br />Precisamente aquellos compañeros que han representado el peldaño mas frágil y vulnerable de todo este conflicto, los inmigrantes, i mas concretamente los de origen Latinoamericano (la antigua Nueva España) representan un buen ejemplo de lo que esto significa.
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />Es natural entre los libertarios i antiestatistas. El hecho de ser intrínsecamente contrarios a la construcción de una estructura de dominación como es un estado, ni que este sea un “estado propio”. Sin que esto quiera decir defender el actual “estado de las cosas”.
<br />
<br />Si no estamos por la constitución de la comunidad nacional catalana en un estado-nación, y si en cambió por la construcción de espacios propios de contrapoder. Igualmente también deberíamos de combatir la idea jacobina de España constituye un “estado-nación”, i oponernos a cualquier modo de centralismo.
<br />
<br />Evidentemente y a diferencia de otros, una realidad organizativa federal como es la CNT, será lo que quieran i decidan asambleariamente sus afiliados, sobre este punto nada a decir (solo faltaria!). Solo pretendo espresar al conjunto del movimiento (y no solo a una de sus expresiones) un deseo, el deseo de que según mi criterio, entre todos y todas adoptemos gradualmente un lenguaje mas acorde con los principios federalistas radicales e internacionalistas que propugna el pensamiento libertario, y el anarcosindicalismo en particular.
<br />
<br />Al centralismo y a dependencia de un pueblo respecto a otro pueblo, nosotros oponemos el municipalismo, la interdependencia de los pueblos, el federalismo libertario i la autodeterminación de las personas y las colectividades!
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------
<br />"El universalismo español Es muy provinciano: mientras que para los universalistas españoles Cataluña es una parte de España, para los universalistas catalanes Cataluña es una parte del mundo."
<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------
<br />
<br />
<br />Guerra entre clases, paz entre pueblos!
<br />Por la federación de los pueblos libres del mundo!
<br />VIVA EL COMUNISMO LLIBERTARIO!
<br />
2008-02-15T21:44-07:00Kronstadt 21pt A UNS REPRESIÓN E A OUTROS..........
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14281.shtml
¿¿¿DEMOCRACIA???
¿¿¿DEMOCRACIA???
SAN GIL EN ACÇOM
]]>
A UNS REPRESOIÓN E A OUTROS.........
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />Aqui vos poñemos unha nova do ano 2003 onde a fascista María San Gil sae increpando a cargos electos cunha actitude claramente antidemocratica¿¿onde estaban daquela as condenas dos partiduchos que agora o fan cos independentistas de Compostela??e as detencións a xente por manifestarse que daquela non se miraron e desta vez si...POR QUE??
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />"En un Pleno lleno de tensión, el alcalde de Andoain, José Antonio Barandiarán, y los cuatro ediles de Batasuna tuvieron que ser protegidos por la Policía ya que al iniciarse el Pleno, los concejales de Batasuna fueron recibidos con el lanzamiento de pegatinas con el lema «ETA, no» y gritos de repulsa por parte de los asistentes, que abarrotaban la sala, entre los que se encontraban numerosos políticos del PSE, como los dirigentes del PSOE o Rosa Díez, y del PP, como María San Gil, además de miembros de «Basta Ya», entre ellos Fernando Savater y Carlos Martínez Gorriarán, así como el diputado de Guipúzcoa Román Sodupe, y, en representación del Ejecutivo vasco, Josu Jon Imaz, que aguantó en silencio los reproches hacia PNV y EA."
2008-02-15T14:10-07:00ACÇOM ANTIFASCISTA GALIZAhttp://www.antifascistasgz.blogspot.compt Pasos da dereita neofascista
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14271.shtml
Artigo de opinión de Rafa Villar, extraído de www.galizacig.com, acerca da repercusión política e mediática que provocou a visita da dereitista María San Gil á Facultade de Económicas da USC.
Artigo de opinión de Rafa Villar, extraído de www.galizacig.com, acerca da repercusión política e mediática que provocou a visita da dereitista María San Gil á Facultade de Económicas da USC.
]]>
Mentres as diferentes forzas políticas van ceibando as súas propostas electorais de cara ás vindeiras eleccións as Cortes Xerais españolas, un incidente menor, acontecido nunha Universidade galega, a USC, asume protagonismo nos ‘media’ españois. O incidente referido é a protesta dun grupo de mozos ante a visita, o pasado día 12 de decembro, da dirixente vasca do Partido Popular, María San Gil, á Facultade de Económicas para pronunciar unha conferencia.
<br />
<br />Máis alá das formas en que se deu a protesta, e sobre a que corren distintas versións segundo quen fala do asunto, o que debe de estar fóra de discusión é que se trataba dunha protesta lexítima, porque se lexítimo é darlle cancha na Universidade a unha dirixente política que representa valores da dereita máis extrema, tamén será lexítimo poñer de manifesta publicamente o repudio dunha parte da sociedade galega a eses valores, que en si mesmos son unha volta á etapa predemocrática.
<br />
<br />Como interpretar, senón, os furibundos ataques da dereita española e españolista ás medidas de impulso e promoción das linguas galega, vasca e catalá? Como entender as proclamas nacional-catolicistas desa mesma dereita, Conferencia Episcopal mediante, que atenta de raíz á laicidade do Estado? Como se manter imperturbábel perante a ofensiva da dereita fronte ao actual autogoberno en Galiza, Euscadi ou Catalunya? Como aturar as propostas xenófobas que fai a dereita a respecto da cuestión da inmigración do Estado español? Ou que dicir da descarada manipulación de organizacións como a Asociación de Vítimas do Terrorismo (AVT) para axitar os baixos instintos dos sectores máis reaccionarios da sociedade española?
<br />
<br />Así, non se pode esquecer que o PP se mantén nunha deriva neofascista que comezou o día en que o daquela presidente do PP, José María Aznar, lograba unha maioría absoluta, no ano 2000, que o convertía en presidente do Goberno español xa sen o lastre de depender de xogos parlamentarios para sacar adiante as súas propostas. A devandita deriva tivo un punto de inflexión no acontecido entre os días 11 e 13 de marzo de 2004, cando os atentados ‘yihadistas’ en Madrid e a posterior elaboración da coñecida como a “teoría da conspiración”, que entre outras cousas buscaba proclamar a ilexitimidade do proceso electoral que lle arrebatara a maioría absoluta ao PP nas Cortes Xerais españolas.
<br />
<br />Dese Partido Popular María San Gil é dirixente destacada, e persoa posuidora dun discurso profundamente reaccionario, non só en materia social, e negador da actual diversidade nacional, cultural e lingüística do Estado español. A súa posición política, furibundamente contraria ao proceso negociador aberto no seu momento entre o Goberno español e a esquerda abertzale, contribuíu á desestabilización que o PP alentou en todo o momento do devandito proceso, preparando o terreo para a exclusión política e institucional a todos os niveis da esquerda abertzale, a cal parecía determinada a percorrer, como camiño sen volta, o da súa aposta exclusiva pola vía política para a defensa do seu lexítimo ideario independentista.
<br />
<br />O incidente habido con esta líder política do PP en Euscadi -que se sobredimensionou perversamente- estalle a servir á dereita, sobre todo desde os seus outeiros mediáticos, para reintroducir no debate político-electoral un inexplicábel vitimismo, o que lle dá certos réditos en sectores determinados da sociedade do Estado español. Mesmo en Galiza a dirección do PP quixo aproveitar a ocasión para levar o tema ao Parlamento e impulsar unha declaración conxunta coas outras dúas forzas presentes na Cámara, BNG e PSOE, na que ademais se condenase non só este feito, senón a contramanifestación promovida na Coruña por colectivos en prol do galego fronte a unha concentración dunha organización dereitista contraria á normalización da nosa lingua.
<br />
<br />En todo isto, o que xa non parece de recibo é a resposta que se está a dar desde algúns estamentos galegos a este feito, e nomeadamente desde o decanato da facultade de Económicas da USC, instando a unha ‘caza de bruxas’, realmente inxustificábel, contra os estudantes que participaron da protesta.
<br />
<br />E mentres desde os medios de comunicación, tanto propios como alleos, se segue estes días a magnificar este incidente que tivo como protagonista a María San Gil, a dereita que representa o PP segue desenvolvendo a súa particular campaña electoral, baseada no medo e trufada de propostas reaccionarias e mesmo anti-democráticas, agora ademais facendo do vitimismo unha baza máis para esta súa campaña.
<br />
<br />Rafa Villar
<br />CIG-Normalización Lingüística
<br />Santiago de Compostela, 15 de febreiro de 2008.
2008-02-15T11:53-07:00Tirado de www.galizacig.compt